fata morgana

Σπύρος Φίλιππας - Πανάγος

2011-08-09T12:11:00.001+03:00

ΝΕΑ ΣΑΠΦΩ

Του Λευκάτα αποσταμένα

τα γαλάζια τα νερά,

για 'να πάλεμα πιασμένα

με του βράχου τα πλευρά,

^^^

μια βαρκούλ' αργοκυλούνε

για να βγει σ' ακρογιαλιά,

κάποια νύφη που χρωστούνε

από χρόνια στη στεριά.

^^^

Ένας Φάων δικασμένος

σε μια μάταιη προσμονή,

εις το βράχο καθισμένος

την αγάπη του θρηνεί.

^^^

Κι η αγάπη συγχωρήτρα

ανεβαίνει στο βουνό,

να γενεί παρηγορήτρα

εις τον πόνο τον τρανό.

^^^

Τα πουλιά την χαιρετούνε,

σε χαρούμενο σκοπό,

κι όλα γύρω τραγουδούνε:

"Φάων", "Φάων", σ' αγαπώ!

^^^

Τώρα ο Κάβος δε βογγάει,

και τις νύχτες πώχουν φως,

λένε, ακούνε ν' αντιχάει

γέλιο ο βράχος της Σαπφώς!

^^^

Ποιος περίμενε το θάμα

πως στην ίδια τη σκηνή

το παλιό, τ' αρχαίο δράμα

ευτυχία θα γενεί!

^^^^^^

Ο τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής στη Λευκάδα. Γυιος του γιατρού και πολιτευτή Πέτρου Φίλιππα. Γεννήθηκε το 1906 και τελειώνοντας το Γυμνάσιο Λευκάδας γράφηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία εκδίδοντας κατά καιρούς δικές του εφημερίδες.

Η ποίηση αποτέλεσε ουσιαστική του ασχολία. Τύπωσε τις ποιητικέ συλλογές:

"Ελεύθερη ψυχή" (1945), " Απ' τον πόνο και πέρα" (1948), "Σονέττα"(1953),

Επιλογή από το ποιητικό του έργο είναι το βιβλίο του "Νικημένοι πόνοι" (1964).

Ασχολήθηκε ακόμη με το θέατρο και έγραψε:

το δράμα "Έχει πατρίδα ο έρωτας;" (1948) και την επιθεώρηση "Σεισμός και ανοικοδόμηση στη Λευκάδα" (1948). Εξάλλου με τον τίτλο "Λευκαδίτικο γέλιο" τύπωσε το 1969 συλλογή τοπικών ανεκδότων με πρόλογο του Γεράσιμου Γρηγόρη.

Από το βιβλίο του κυρίου Γιάννη Βουκελάτου :

Ανθολογία Λευκαδίων ποιητών (1787 - 1983)

Καλοκαίρι 2011

2011-07-28T16:53:00.000+03:00

Καλό καλοκαίρι!

Γιατροί !

2011-07-18T13:10:00.002+03:00

Η πόρτα των γιατρών

Ένας γιατρός απέθανε

και στα ουράνια φτάνει

και παίρνει του Παράδεισου

το δρόμο μάνι - μάνι.

^^^

- Πού πας έτσι απρόσεκτα !

Ο Πέτρος του φωνάζει,

δεν είν' η πόρτα απ' εδώ

τους φίλους, όπου μπάζει.

^^^

Από την άλλη πήγαινε

να μπης, την πίσω πόρτα,

όπου ο δρόμος ο φαρδύς,

με τα πολλά τα χόρτα.

^^^

Στην πόρτα λένε γράμματα

με ζωγραφιά λελέκι.

"Προμηθευτών η είσοδος,

Προμηθευτών το στέκι."

^^^^^^

B. ΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

Γιώργος Σεφέρης

2011-07-02T10:46:00.001+03:00

Γεια σας !!!
Καλό μήνα !

Τρία Χαϊκού

ΙΑ'

Πού να μαζεύεις

τα χίλια κομματάκια

του κάθε ανθρώπου.

^^^

ΙΕ'

Βουλιάζει ο κόσμος

κρατήσου, θα σ' αφήσει

μόνο στον ήλιο.

^^^

ΙΣΤ'

Γράφεις

το μελάνι λιγόστεψε

η θάλασσα πληθαίνει.

^^^^^^

Γ. Σεφέρης, Ποιήματα, Ίκαρος

Το χαϊκού είναι γιαπωνέζικη στιχουργική μορφή, που έγινε αρκετά δημοφιλής στη Δύση από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.

Πρόκειται για επιγράμματα 17 συλλαβών, που διαιρούνται σε τρεις ανομοιοκατάληκτους στίχους (5, 7 και 5 συλλαβών).

Αλέξανδρος - Νικιάνα (Αθηνιώτης)

2011-06-25T11:19:00.003+03:00

Γεια σας !!!

Αλέξανδρος - Νικιάνα

Κρατάς από το χέρι σφιχτά την προθυμία.

Η καλωσύνη σ' ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της.

Κεφάλι απιθώνεις πάνω της να ξαλαφρώσεις το δέος της ψυχής σου.

Όποιος δεν χτύπησε την πόρτα της ξεχασιάρας μνήμης,

δεν ξέρει πόσο δύσκολο είναι να την ξυπνήσεις,

να την τραβήξεις από τον ύπνο το βαθύ της,

κι αυτή να φέρει πίσω τους ξεχασμένους λογισμούς της.

[...]

Διαβατάρικη απ' την πλατεία η Μανωλίτση Παπαντή,

στ' αμπέλι πάει να κορφοκομπιάσει. Τη σταματάει η περιέργεια.

Είναι η πρώτη στο μοιρολόι, στο τραγούδι.

Η παρακίνηση την αναγκάζει να σ' αραδιάσει βιαστικά ένα τραγούδι:

Ένα πουλάκι ελάλησε ψηλά στο κυπαρίσσι.

Ψηλολιγνούλα τ' άκουσε και το καλοτυχάει.

Κυρά μου τί μου ζήλεψες και με καλοτυχίζεις;

καλότυχα είναι τα βουνά, καλότυχοι οι κάμποι

που χάρο δεν παντέχουνε χάρο δεν καρτερούνε.

Προτού η βιασύνη, στράτα της στρώσει, σου λέει καλωσυνάτα:

"Τώρα το βλέπεις είμαι βιαστικιά αν θέλεις τραγούδι, μοιρολόι

έλα να μ' εύρεις στον Επίσκοπο, κει μένω, δω ήρτα για δουλειά".

[...]

Στα κάρβουνα κάθεται η χήρα Παπαντή, θέλει το μοιρολόι.

Μη της χαλάσεις το χατήρι από μικρή στα βάσανα,

στο μαύρο το μαντήλι.

Νάτανε να γυρίζανε οι πεθαμένοι πίσω

δεν κλαίγαν μάνες για παιδιά και αδερφές γι' αδέρφια

Και οι γυναίκες οι καλές για τους καλούς τους άντρες,

που ρήμαξαν τα σπίτια τους, ρήμαξαν τα παιδιά τους

και μείναν οι γυναίκες τους σαν καλαμιά στον κάμπο.

Ένας τις σπρώχνει το πρωί, άλλος το μεσημέρι

και με το γύρισμα ηλιού τις σπρώχνει όλος ο κόσμος.

Και συνεχίζει σα να φοβάται μη της αδράξουν τη σειρά της.

Γυναίκα μ' σε παρακαλώ, μια χάρη σου χαλεύω,

στην πόρτα να μη ξαναβγείς και Γιώργο μη φωνάξεις,

γιατί του Γιώργου τ' όνομα το πήρε το ποτάμι,

το πήρε και το ξέβγαλε στου χάρου το περβόλι.

Όλοι σεβαστικά ακουρμαίνονται το μοιρολόι της χήρας.

Νοικοκυρά συντάζεται να πάει στον κάτου κόσμο.

Βάζει τη ρόκα της ζερβά, δεξά το ράψιμό της.

Την κόφα με τα γνέματα την βάζει στο κεφάλι,

για να 'βρει μέρος να διαστεί, ύψωμα να τυλίξει.

Για να 'βρει καλομάστορα τον αργαλειό να στήσει.

Συνεχίζει, τηνε παρακινεί η τόση σιωπή:

Τίποτα δεν εζήλεψα δω στον απάνου κόσμο.

Ούτε αμπέλια ζήλεψα, ούτε βαριά λιοστάσα.

Μανάδες να'χουν τσ' άντρες τους, μανάδες τα παιδιά τους.

Και οι πανώριες αδερφές τ' αγαπημένα αδέρφια.

Τ' αδέρφια είναι λεβεντιά και τα παιδιά καμάρι,

και τα καλά τ' αντρόγενα ντουνιάς κι απάνου κόσμος.

[...]

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη θεια - Παπαντή,

που "έφυγε" γι' αλλού, στις 19 Απρίλη 2011,

αλλά η ανάμνησή της θα μείνει ζωντανή σε πολλές καρδιές.

__________________________________________________

Το παραπάνω απόσπασμα βρίσκεται στο βιβλίο του κυρίου Γιάννη Αθηνιώτη:

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

Απόντες

2011-06-20T23:43:00.001+03:00

Γεια σας !!!

ΑΠΟΝΤΕΣ

Μια αόρατη, αναπότρεπτη δύναμη καρφώνει πάνω στα χέρια μας

πράξεις που δε θέλουμε, αλλάζει τις πινακίδες των δρόμων

και βάζει μια κλειδωμένη πόρτα, εκεί που εχτές το βράδι

ήταν ένας έρωτας - κι όταν καμμιά φορά κάνουμε να ξεφύγουμε

το πρόσωπό μας κομματιάζεται πάνω σ' έναν τοίχο

από σπασμένα μπουκάλια κι όνειρα κοφτερά.

^^^

Περίεργο, κι όμως οι ίδιοι εμείς ξένοι για τη ζωή μας, φερμένοι πάντα απ' τ' όνειρο

κάπου αλλού, όταν οι άλλοι μας χρειάστηκαν, τους σταμάτησε η δυσπιστία

όταν νοιώσαμε την ανάγκη τους, μας σταμάτησε ο εγωισμός,

η αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά, το έγκλημά μας: πράξαμε τόσο λίγα,

ζήσαμε ερήμην, πού; κι ας ψάχνουν οι άλλοι να μας βρουν μες στο παλτό μας,

πολλοί κάναν καριέρρα, όπως σκεπάζει κανείς με την παλάμη του

μια μαύρη τρύπα.

^^^

Άραγε υπήρξαμε ; Ποιος ξέρει ! Μα ο τεχνίτης αύριο, για νάναι σίγουρος

ότι δεν ψεύδεται, ας χαράξει, για καλό και για κακό, στην

πέτρα που θα μας σκεπάζει :

σταθήκαν τίμιοι, μα Απόντες.

^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΤΟΜΟΣ Ι

Καββαδίας: Αποσπάσματα ποίησης

2011-06-18T15:04:00.001+03:00

Γεια σας !!!

...

Τούτα τα δίχτυα, δεν είναι δύσκολο να τα

νετάρεις. Και λίγη γνώση. Ένα ψίχουλο!

Φτάνει να ξέρεις να μετράς τα δάχτυλά σου.

Ξαναρχίζοντας από τα τελευταία στα πρώτα.

Και πίστη, ένα κλωνί!..

^^^

Τι λίγα λοιπόν και τι πολλά

που θέλουμε εμείς οι ανθρώποι,

κι απ' όλα προλαβαίνουμε το πιο πολύ.

Το πιο βαθύ, νά 'μαστε λυπημένοι.

^^^

...

- Νίκο, ξέρεις πώς τελειώνουνε τα γεωργιανά παραμύθια;

- Όχι...

- Αφού πει, λέει, το παραμύθι ο Γεωργιανός, στο τέλος καταλήγει:

"Και τότε άνοιξαν οι ουρανοί κι έπεσαν τρία χρυσά μήλα. Το ένα σε κείνον που διηγήθηκε το παραμύθι, το άλλο σε κείνους που ακούσανε το παραμύθι, μα το τρίτο το καλύτερο κύλησε στην άβυσσο".

- Ωραίο είναι, πολύ ωραίο είναι!

- Εσύ πολλά μήλα άφησες και κυλήσανε απόψε στην άβυσσο.

- Είναι τόσο πολλά. Άμα τα πει κανείς όλα, πεθαίνει...

^^^^^^^^^^

Μετά από σαράντα εφτά μέρες πέθανε.

Το τρίτο μήλο, το καλύτερο, κύλησε στην Άβυσσο.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Τα αποσπάσματα βρίσκονται στο βιβλίο του Μήτσου Κασόλα :

Νίκος Καββαδίας

Γυναίκα - Θάλασσα - Ζωή

Αφηγήσεις στο μαγνητόφωνο

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

2011-06-16T16:49:00.002+03:00

Γεια σας !!!

Μ' αρέσει να ταξιδεύω, ν' αλλάζω χώρες

Να είμαι πάντα άλλος,

Ψυχή χωρίς ρίζες,

Να ζω έξω από αυτά που βλέπω.

^^^

Να μην ανήκω σε κανέναν. Ούτε στον εαυτό μου.

Να πηγαίνω μπροστά, ξοπίσω να παίρνω

Την απουσία κάθε σκοπού.

Και την επιθυμία μου να τον πετύχω.

^^^

Αυτό είναι για μένα το ταξίδι.

Αλλά εκτός από το όνειρο για το ταξίδι

Τίποτα από μένα δεν υπάρχει σ' αυτό.

Όλα τ' άλλα, γη είναι κι ουρανός.

^^^^^^

20 - 9 - 1933

ΠΟΙΗΣΗ

2011-06-15T18:42:00.000+03:00

Γεια σας !!!

Ένα ποίημα του Κ. Καβάφη :

Η ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

Μές στά παληά τα σώματά των τα φθαρμένα

κάθονται τών γερόντων η ψυχές.

Τί θλιβερές πού είναι η πτωχές

καί πώς βαρυούνται τήν ζωή τήν άθλια πού τραβούνε.

^^^

Πώς τρέμουν μήν τήν χάσουνε καί πώς τήν αγαπούνε

ή σαστισμένες κι αντιφατικές

ψυχές, πού κάθονται - κωμικοτραγικές -

μές στά παληά των τά πετσιά τ' αφανισμένα.

^^^^^^

[8, 1901]

Η ορθογραφία είναι επιλογή του ποιητή.

Κ. Π. Καβάφη

Τα ποιήματα (1919 - 1933)

Μια ρήση

2011-06-03T13:15:00.000+03:00

Γεια σας !!!

Δεν είναι

για τη στιγμή

της σύγκρουσης

που το χρειάζεσαι

το Θάρρος,

αλλά για τον μακρύ δρόμο

που θα ανηφορίσεις

για να ξαναγυρίσεις

στη νηφάλια σκέψη,

στην πίστη,

στην ασφάλεια.

Anne Morrow Lindbergh

Μας χρειάζεται η νηφάλια σκέψη, πιστεύω,

σήμερα.

Και η πίστη στις αξίες.

Αρχιμήδης

2011-05-18T12:49:00.001+03:00

Γεια σας !!!

Αρχιμήδης

Ο Χοσέ δε Ριβέρα δεν είναι από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. Μου αρέσει πολύ, όμως, ένας από τους πίνακές του, ο οποίος εκτίθεται στο Μουσείο Πράδο. Αναφέρομαι στο πορτραίτο του Αρχιμήδη.

Ο Ριβέρα απεικονίζει τον Αρχιμήδη ως έναν ήρεμο και χαμογελαστό άνθρωπο, επειδή πίστευε πως ο μεγαλύτερος επιστήμονας και μηχανικός της ιστορίας, ο φίλος του βασιλιά, ο άνθρωπος με τα μεγάλα προτερήματα που εκτιμούσαν φίλοι και εχθροί, ο άνδρας - θρύλος, δεν θα μπορούσε παρά να είναι γαλήνιος και ατάραχος.

Δύο ιστορίες γύρω από το άτομό του, από τις οποίες η μία έχει επιβεβαιωθεί, ενώ η άλλη είναι μάλλον φανταστική, επικυρώνουν την αισθητική άποψη του Ριβέρα.

Όταν τα στρατεύματα του Μαρκέλλου κατέλαβαν τις Συρακούσες, ένας στρατιώτης μπήκε στο σπίτι του Αρχιμήδη. Εκείνος ήταν απορροφημένος, καθώς σχεδίαζε γεωμετρικά σχήματα. Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο σπίτι, αφού οι ελάχιστοι υπηρέτες και σκλάβοι που είχαν απομείνει, έφυγαν για να γλυτώσουν. Βλέποντας την πολυτέλεια της έπαυλης, ο στρατιώτης ζήτησε από τον παράξενο γέροντα να του πει πού έκρυβε τα πλούτη του. Ο Αρχιμήδης απλώς του είπε να μην τον ενοχλεί. Ο λεγεωνάριος τον πλησίασε και τον έσπρωξε, καταστρέφοντας τα σχέδιά του. Ο Αρχιμήδης εκνευρίσθηκε και άρχισε να φωνάζει. Ο λεγεωνάριος του ζήτησε να παύσει και τελικώς τον έκανε να σταματήσει κόβοντάς του την καρωτίδα. Αλλά, αμέσως μετά, θυμήθηκε ότι ο στρατηγός Μάρκελλος είχε διατάξει να σεβαστούν τον δύστροπο γέροντα και, τότε, άρχισε να τρέμει.

Χρειάζεται μεγάλη δόση νηφαλιότητας και απάθειας προκειμένου να συνεχίσεις να σχεδιάζεις, όταν ο εχθρός εισβάλλει στην πόλη σου κατόπιν πολιορκίας τριών χρόνων. Ακόμη περισσότερο δε, όταν ο ίδιος έχεις σχεδιάσει την άμυνα της πόλης σου.

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή γιατί την αφηγούνται ο Διόδωρος, ο Κικέρων, ο Πλούταρχος και πολλοί άλλοι χρονικογράφοι.

Πράγματι, ο Αρχιμήδης είπε στον Ρωμαίο που τον σκότωσε την περίφημη φράση:

"Μη μου τους κύκλους τάραττε".

.....

Έτσι αρχίζει το βιβλίο του ο Manuel Lozano Leyva

Η ΣΤΙΓΜΗ

2011-04-14T16:53:00.002+03:00

Γεια σας !!!

Η Στιγμή

Τι να προλάβεις από τ' αδύνατο,

σαν σύννεφο περνάει

πάνω απ' τον κόσμο.

^^^

Τι να προλάβεις από τ' αδύνατο.

Πέφτει μια αβέβαιη

βροχούλα.

^^^

Από νερό η καθαρότητα.

Μ' ένα πουλί

στο βάθος.

^^^^^^

Φίλιππος Καραβοκύρης

ΚΑΒΑΦΗΣ

2011-04-07T19:56:00.001+03:00

Γεια σας!!!

ΩΡΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Οι ευτυχείς την Φύσιν βεβηλούσι.

Της λύπης είναι τέμενος η γη.

Αγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή,

αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι,

και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

^^^

Ακούω στεναγμούς εν τοις ζεφύροις.

Βλέπω παράπονον επί των ίων.

Αισθάνομαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον,

μυστηριώδους λύπης τους λειμώνας πλήρεις,

κ' εντός του δάσους του πυκνού λυγμός ηχεί.

^^^

Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι.

Και τους υμνούσι ψευδοποιηταί.

Αι πύλαι, πλην, της Φύσεως είναι κλεισταί

εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,

γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.

^^^^^^

2011-03-29T17:09:00.000+03:00

Γεια σας !!!

Πίνοντας ήλιο κορινθιακό

Διαβάζοντας τα μάρμαρα

Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες

Σημαδεύοντας με το καμάκι

Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά

Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει

Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται

Ν' ανοίγει.

^^^

Πίνω νερό κόβω καρπό

Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου

Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς

Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου

Φεύγω με μια ματιά

Ματιά πλατειά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται

Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

^^^^^^

Ήλιος ο πρώτος

Οδυσσέα Ελύτη

Ρουπακιάς - Στάθης Μαργέλης

2011-02-10T21:02:00.000+02:00

Γεια σας !!!

Αντιγράφω από το βιβλίο του κυρίου Στάθη Γ. Μαργέλη:
"Άνθια Αηπετρίτικα"

ΡΟΥΠΑΚΙΑΣ

Ο Ρουπακιάς υπήρξε ένα παλιό και απρόσιτο μικρό χωριό κρυμμένο, για το φόβο των πειρατών, στο βάθος της χαράδρας που σχηματίζουν τα βουνά των Σταυρωτών ανατολικά και της Σκούλης- Μεγαόρους δυτικά.

Το πιο πιθανό είναι να πήρε το όνομά του από τα ρουπάκια, είδος βαλανιδιάς, που υπήρχαν άφθονα στην περιοχή και τα οποία σήμερα έχουν αφανιστεί.

Ο Ρουπακιάς είναι ένα από τα Διαμπουλιάνια, γνωστά με το σκωπτικό όνομα Ενωμένες Πολιτείες, που περιλαμβάνουν ακόμα τα μικρά χωριά Νικολή, Αι - Βασίλη, Μανάσι, Αι - Θόδωρος και Χορτάτα.

....

Η ζωή στο Ρουπακιά ήταν όπως σε μια μεγάλη οικογένεια. Τα σπίτια πάντα όλα ανοιχτά, οι χωριανοί λίγο -πολύ συγγενείς μεταξύ τους, ενωμένοι στις χαρές, στις λύπες, στη δουλειά, χωρίς μαλώματα αλλά με αλληλοβοήθεια στη σπορά, στο θέρο, στο αλώνισμα, στον τρύγο κ.τ.λ. Ο μόνος ξένος που ξέπεφτε καμιά φορά στο χωριό ήταν κανένας γυρολόγος.

....

Ολόκληρο το βιβλίο αποτελεί μια χρήσιμη καταγραφή και

περιγράφει μια ζωή

που έχει χαθεί στο βάθος του χρόνου ...

...ζει μονάχα στις μνήμες όσων την έζησαν...

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΒΑΦΗΣ

2011-01-30T11:14:00.001+02:00

Γεια σας !!!

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Σ' εβένινο κρεββάτι στολισμένο

με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται

ο Νέρων - ασυνείδητος, ήσυχος κ' ευτυχής

ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,

και στης νεότητος τ' ωραίο σφρίγος.

^^^

Αλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει

των Αηνοβαρβάρων το αρχαίο λαράριο

τί ανήσυχοι που είναι οι Λάρητές του.

Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,

και προσπαθούν τ' ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.

Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,

θανάσιμη βοή την σκάλα ν' ανεβαίνει,

βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.

Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,

μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,

ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,

ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει

γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,

τα' νιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

^^^^^^^

Η ορθογραφία είναι επιλογή του ποιητή.

ΠΟΙΗΣΗ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

2011-01-25T20:45:00.001+02:00

Γεια σας !!!

^^

Πολλά χρόνια πέρασαν. Μάχες χαμένες κι άλλες που τις κερδίσαμε
χωρίς ποτέ να το μάθουμε, και πάντα η λησμονιά και τα φύλλα που έπεφταν.
Αλλά θα' ρθει μια μέρα που θα κλείσουμε ειρήνη με το όνειρο,
αιώνια κυνηγημένοι - ώσπου τη νύχτα ήταν αδύνατο να μην τους συγχωρήσεις.
Κι, αχ, μόνο μ' αυτό που ζήσαμε, μ' αυτό που δε θα βρει κανείς ποτέ
μέσα στις ιστορίες μας.

^^^^^^^^^^

Αιώνια, σκοτεινή αποδημία, λαοί που πλανιούνται από όνειρο
σε όνειρο,
πουλιά που διασταυρώνονται με το ποτέ ή το πουθενά.
Κι ίσως τα δέντρα στάθηκαν μαντεύοντας το άσκοπο του δρόμου.

^^^^^^^^^^

Πανάρχαιο, σκοτεινό παιχνίδι, όπου ο ποιητής ξέρει να χάνει
με μιαν απρόβλεπτη κίνηση.

^^^^^^^^^^

Κι ίσως αυτό, που ποτέ δεν καταλάβαμε, ήταν ότι έμεινε για
πάντοτε δικό μας,
γιατί ποιος κέρδισε ποτέ τη νύχτα ή τ' όνειρο, και μες στο σπίτι ο
ένας για τον άλλον
ένα απλό κειμήλιο είμαστε, και μόνος του καθένας θα πεθάνει,
έτσι μέσα στο ανήσυχο βράδυ, αλλόκοτα φωτισμένο από τους πυρσούς,
είμαστε πάντοτε απροετοίμαστοι. Κι ήταν αυτή η συγκομιδή μας.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Από το βιβλίο

Ποίηση Τόμος 2

ΠΟΙΗΣΗ ΣΟΛΔΑΤΟΣ

2011-01-24T15:01:00.002+02:00

Γεια σας !!!

ΑΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Φτάνεις σε μια ηλικία

Που νομίζεις πως έχεις κατασταλάξει -

Την πιο επικίνδυνη

Στην ηλικία της βεβαιότητας -

Την πιο αβέβαιη

Στην ηλικία των ανυπολόγιστων υπολογισμών -

Την πιο αλόγιστη

Αίφνης αγαπάς τα μαθηματικά

Και μισείς τη φιλολογία

Περνάς στην τάξη με τον μέσο όρο

Κι αγνοείς ότι γνωρίζεις μέσες άκρες

Διαβάζεις σε πηχυαίους τίτλους το εφήμερο

Και στα ψιλά τα υψηλά

Καθηλωμένος στην πολυθρόνα με τις πιτζάμες

Ενήμερος ύπνου αιώνιου

Ωρίμασες λες

Δηλαδή βρίσκεσαι ένα στάδιο πριν την σήψη

Φτάνεις σε μια ηλικία

Που νομίζεις πως έχεις κατασταλάξει

Στις ιδέες στα θέλω και στα πιστεύω σου

^^^

Δεν έχω ιδέα τι θέλω και τι πιστεύω

Αν είχα

Θα ήμουν σε μια ηλικία

Που θα έπρεπε ν' αναθεωρήσω

^^^^^^

Nobel λόγω ατεχνίας

Δημήτρης Ε. Σολδάτος

Ποίηση Silvia Baron Supervielle

2011-01-14T20:52:00.001+02:00

Γεια σας !!!
Χρόνια Πολλά και μια Καλή Χρονιά σε όλους.

αποβάθρα

δίχως απόπλους

και ακτή

που με άμμο

πλημμυρίζει

τους κατάπλους της

είτε έρθω

είτε

φύγω

τίποτα δεν

μεταβάλλεται

δεν αλλάζει

την αιωνιότητα

δωσ' μου πίσω τη διαφορά

ανάμεσα στον ήλιο και τη βροχή

την άπλετη μοναξιά μου

όπου μέσα της μπορούσα κι έτρεχα

δωσ' μου πίσω τον ουρανό

τις ώρες τα χρόνια

ένα παράθυρο

Η Σύλβια Μπαρόν Σουπερβιέλ γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1934.

Μητρική της γλώσσα έχει τα ισπανικά αλλά απέκτησε γαλλική παιδεία.

Έγραψε ποιήματα, διηγήματα και δοκίμια και μετέφρασε από και προς τα ισπανικά σημαντικούς

σύγχρονους συγγραφείς.

Μια αναπάντητη κλήση (Χαμομηλάκι)

2010-12-22T19:43:00.002+02:00

Γεια σας !!!

Στο "Χαμομηλάκι" διαβάζω :
Μια αναπάντητη κλήση
http://hamomilaki.blogspot.com/2010/11/amir-mia-anapantiti-klisi.html

Έεε, πρόσφατα γνώρισα τον Αμίρ, έναν Αμίρ.

Αιγύπτιος είναι, 29-30 χρονών, μικροκαμωμένος, με λεπτή μακρυά φαβορίτα κι ένα τσουλούφι κοκοράκι.

Ζήταγε δουλειά... σκέφτηκα λίγο και μετά του είπα να έρθει.

Του έδειξα και άρχισε να δουλεύει.

Έπεσε με τα μούτρα στην δουλειά και μετά έλεγε: να κάνω κι αυτό; να κάνω κι εκείνο;

Έκανε ζέστη και μετά από μερικές ώρες είπε: "Ζέστη σήμερα"

Του πήγα ένα ποτήρι νερό και έπιασα να τον βοηθάω, αλλά γρήγορα τα παράτησα.

Του έπιασα κουβέντα.

Ο Αμίρ είχε τελειώσει πανεπιστήμιο, ήταν δάσκαλος

έφυγε από την πατρίδα του επειδή δεν είχε δουλειά.

Πρόσφατα παντρεύτηκε στην Αίγυπτο και η γυναίκα του ήταν έγκυος 4 μηνών

Ένιωσα τον Αμίρ να έχει κουραστεί... και κάποια στιγμή κατά τις 3 το μεσημέρι χτύπησε το τηλέφωνό του

Χτύπησε μερικές φορές και μετά σταμάτησε, χωρίς να απαντήσει ο Αμίρ.

Αλλά τα μάτια του έλαμψαν ...

σκουπισε ένα δάκρυ από τα μάτια του ...

-- Γιατί, δεν απαντάς του λέω;

-- Η γυναίκα είναι, μου λέει

-- ... θέλεις να της τηλεφωνήσεις από το δικό μου; ψέλλισα

-- Όχι, χτυπάει το τελέφωνο και ξέρω ότι με σκέφτεται ... Εγώ, θα της χτυπήσω το βράδυ...

Και συνέχισε να δουλεύει με πιο μεγάλη όρεξη, λες και η μακρινή του Αγάπη, του έδιωξε όλη την κούραση...

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λορέντζος Μαβίλης Τα ποιήματα

2010-12-21T21:22:00.001+02:00

Γεια σας !!!

Χρόνια πολλά με υγεία και
Καλές γιορτές!

Υπεράνθρωπος

Του μυστήριου ανασήκωσε την πέτρα

Και μη σκιαχτής το δάγκαμα του αστρίτα,

Την αλήθεια ακατάπαυτα αναζήτα

Και ιδές αν είναι, ως λεν ψυχοπονέρα.

^^^

Μία μία τες σαγιττιές του πόνου μέτρα

Κι άγρυπνος τες πληγές που ανοίγουν κοίτα !

Μηνύτρα φτάνει η καθεμιά σαγίττα

Απ' της άσπλαχνης Μοίρας τη φαρέτρα.

^^^

Και α βρης που ο πόνος είναι η μόνη αλήθεια,

Τότες απ' τ' αντρειωμένα σου τα στήθια

Γδύσου την ταπεινότη της ορφάνιας.

^^^

Στης Ομορφιάς, στης Δύναμης τη γλύκα,

Με αλαλητό χαράς και περηφάνειας

Γίνε Θεός σου και τη Μοίρα νίκα.

^^^^^^

12 Ιουνίου 1899

Τα Σονέτα

Σολδάτος Δημήτρης: Σπύρος Γαλάνης

2010-11-04T17:30:00.002+02:00

Γεια σας !!!

Σπύρος Γαλάνης

(Έμμετρη συνέντευξη)

- Σπύρο Γαλάνη, για μια Εβραία

πούλησες σπίτι και περιουσία.

- Σαν Παναγία ήταν ωραία

απ' του χωριού μου την εκκλησία!

^^^^

- Σπύρο Γαλάνη, τα λογικά σου

παρανοήσαν απ' τα φιλιά της.

- Θα 'χαν σαλέψει και τα δικά σου,

αν σε κρατούσε στην αγκαλιά της!

^^^^

- Άρχοντας ήσουν Σπύρο Γαλάνη,

κι έγινες πένης και ψωμοζήτης.

- Όλη η ζωή μου δραχμή δεν πιάνει,

χρυσάφι κάθε στιγμή μαζί της!

^^^^

- Σπύρο Γαλάνη, πες μου και τούτο:

δεν μετανιώνεις που σ' έχει αφήσει;

- Τις αναμνήσεις έχω για πλούτο

και τον καημό της, που δε θα σβήσει!

^^^^

- Σπύρο Γαλάνη, ακόμα κάτι...

Πώς τήνε λέγαν' - ποιο τ' όνομά της;

- Αν είχε όνομα η αυταπάτη,

θα' ταν το ίδιο με της α γ ά π η ς !

^^^^

Δημήτρης Ε. Σολδάτος

Μαθιουδάκης Αντώνης: Ηφαίστειο

2010-10-29T18:05:00.001+03:00

Γεια σας !!!

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Αλαζονεία

Περιφρόνηση

Εκμετάλλευση

Καταπίεση

Χλιδή - Πρόκληση.

^^^

Δυσφορία

Αντίσταση

Μίσος

Σωρευμένο μίσος

Έκρηξη.

^^^

Ένα ηφαίστειο αιώνων.

^^^^^^

Ποιήματα

του Αντώνη Μαθιουδάκη

Μαθιουδάκης Ποιήματα

2010-10-22T16:21:00.001+03:00

Γεια σας !!!

---------------------

ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ

Σαν θεατρίνοι εξαίρετοι,

πιστοί ερμηνευτές ενός

ανίερου έργου της ζωής,

καμώνονται πως σε πονούν

ενώ πολύ ευφραίνονται,

κόπτονται για την ανθρωπιά

ενώ θωπεύουν τους απάνθρωπους.

Φίλο σε λεν όταν αδιάντροπα

το ξίφος μπήγουν του συμφέροντος.

^^^

Σαν θεατρίνοι εξαίρετοι,

ήρωες, σάμπως τραγωδίας,

τον άνθρωπό τους καλοδέχονται

και πορφυρά στρώνουν χαλιά

γιαυτόνε που σε λίγο θα σκοτώσουν.

^^^^^^

Βιβλίο ΓΙΟΚΟΝΤΑ ΜΠΕΛΙ

2010-10-07T20:43:00.000+03:00

Γεια σας !!!

   Αναδύθηκα την ώρα της χαραυγής. Παράξενα όλα αυτά που γίνανε από κείνη την ημέρα στο νερό, την τελευταία φορά που είδα τον Γιαρίνσε. Οι γέροντες στην τελετή λέγανε ότι θα ταξίδευα κατά το Τλαλοκάν, τους θαλπερούς κήπους στ' ανατολικά - χώρα της πρασινάδας και των λουλουδιών που τη χαϊδεύει το ψιλοβρόχι - μα εγώ βρέθηκα ολομόναχη για αιώνες πολλούς σε μια κατοικία από χώμα και ρίζες, παρατηρώντας κατάπληκτη το σώμα μου ν' αναλύεται σε χούμο και βλάστηση. Τόσον καιρό να κουβαλώ μνήμες, να κρατώ ζωντανούς στη θύμηση ήχους από μαράκες, ποδοβολητό αλόγων, την οχλοβοή, τις λόγχες, την αγωνία του ολέθρου, τον Γιαρίνσε και τις δυνατές νευρώσεις της πλάτης του.
^^^
   Ήτανε μέρες που άκουγα τα βηματάκια της βροχής, τα ορμητικά υπόγεια ρεύματα να πλησιάζουν την αιωνόβια κατοικία μου, ν' ανοίγουν τούνελ, να με παρασύρουν μέσα από το νοτερό πορώδες έδαφος.
   Ένιωθα ότι ο κόσμος βρισκόταν εκεί κοντά, καταλάβαινα πως ζυγώνει από το διαφορετικό χρώμα της γης.
^^^
   Είδα τις ρίζες. Τ' απλωμένα χέρια να με καλούν. Η δύναμη της εντολής με μαγνήτισε ανεπανόρθωτα. Χώθηκα στο δέντρο, στο αιμάτινο σύστημά του, πλανήθηκα μέσα του σαν μακρόσυρτο χάδι από χυμό και ζωή, σαν άνοιγμα πετάλων, σαν ανατριχίλα φύλλων. Ένιωσα το τραχύ του άγγιγμα, τη λεπτή αρχιτεκτονική των κλαδιών του κι απλώθηκα στους φυτικούς διαδρόμους αυτής της καινούριας επιδερμίδας, τανύστηκα ύστερα από τόσον καιρό, λύνοντας τα μαλλιά μου, ξεπροβάλλοντας στον γαλάζιο ουρανό με τα λευκά σύννεφα για ν' ακούσω τα πουλιά που ακόμα τραγουδάνε όπως πριν.
   Τραγούδησα κι εγώ με τα καινούρια μου στόματα (θα' θελα να χορέψω)κι είχε πορτοκαλάνθια πάνω στον κορμό μου και σ'όλα μου τα κλαδιά ευωδιά πορτοκαλιού. Αναρωτιέμαι μήπως έφτασα, επιτέλους, στην τροπική γη, στον κήπο της αφθονίας και της ανάπαυσης, στη γαλήνια κι ατέλειωτη χαρά που προορίζεται για όσους πεθαίνουν κάτω από το σύμβολο του Κιότε και του Τλάλοκ, αφεντάδων του νερού... Γιατί δεν είναι εποχή ανθοφορίας, είναι εποχή των καρπών. Όμως το δέντρο πήρε το δικό μου ημερολόγιο, τη δική μου ζωή, τον κύκλο άλλων δειλινών. Ξαναγεννήθηκε και μέσα του φωλιάζει αίμα γυναίκας.
   Κανείς δεν πόνεσε σ' αυτή τη γέννα, όπως έγινε όταν το κεφάλι μου ξεπρόβαλε ανάμεσα στα σκέλια της μάνας μου. Αυτή τη φορά δεν υπήρξε αβεβαιότητα, ούτε ξεφωνητά χαράς. Η μαμή δεν παράχωσε το ξικμεταγιότλ μου, τον αφαλό μου στη σκοτεινή γωνιά του σπιτιού, ούτε με πήρε στα χέρια της για να μου πει: "Θα είσαι για το σπίτι ό,τι η καρδιά για το σώμα... Θα είσαι η στάχτη που σκεπάζει τη φωτιά στο παραγώνι." Κανείς δεν έκλαψε όταν μου δίνανε όνομα, όπως έπρεπε να κάνει η μάνα μου, γιατί απ' όταν φάνηκαν, μακριά, οι ξανθοί άνθρωποι, οι άντρες με τις τρίχες στο πρόσωπο, όλοι οι οιωνοί ήταν κακοί, μέχρι που φοβόντουσαν να φωνάξουνε το μάντη για να μου δώσει όνομα, να μου δώσει το τοναγί μου. Φοβόντουσαν να μάθουν την τύχη μου. Κακόμοιρα γονικά! Η μαμή μ' έπλυνε, μ' εξάγνισε ικετεύοντας την Τσαλτσιουτλίτκουε, μάνα κι αδερφή των θεών, και στην ίδια αυτή τελετουργία με είπανε Ιτσά, δροσοσταλίδα. Μου δώσανε τ' όνομα που έπρεπε κανονικά να διαλέξω εγώ σαν μεγάλωνα χωρίς να περιμένουν να' ρθει εκείνη η ώρα, γιατί φοβόντουσαν το μέλλον.
^^^
   Αντίθετα, τώρα όλα μοιάζουν ήρεμα γύρω μου: υπάρχουν φρεσκοκλαδεμένοι θάμνοι, λουλούδια σε μεγάλες γλάστρες κι ένα δροσερό αεράκι που με κουνάει, με λικνίζει πέρα δώθε λες και με χαιρετάει, με καλωσορίζει στο φως ύστερα από τόσο σκοτάδι.
....

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΩΛΙΑ

ΓΙΟΚΟΝΤΑ ΜΠΕΛΙ

Η "γυναίκα φωλιά" είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Νικαραγουανής ποιήτριας Γιοκόντα Μπέλι.

Πρόκειται για ένα πληθωρικό έργο που αφηγείται με συναρπαστικό τρόπο τις επιθυμίες και τις αμφιταλαντεύσεις ανθρώπων που έχουν στρατευθεί σ' ένα αγώνα μέχρι θανάτου.

Οι ιστορίες δύο γυναικών εξελίσσονται παράλληλα σ' ένα μαγικό παιχνίδι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μαζί με το κύριο θέμα συνυπάρχουν ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση και η λαχτάρα των ανθρώπων, που μάχονται μέσα σε αντίξοες συνθήκες, βιώνοντας την πληρότητα στον έρωτα.

Φωτογραφία Λευκάδα

2010-10-05T21:32:00.000+03:00

Γεια σας!!!

Εύχομαι καλό μήνα !

Τομ Ρόμπινς Τρυποκάρυδος

2010-09-18T22:32:00.000+03:00

Γεια σας !!!

Το τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, την εποχή που ο δυτικός πολιτισμός παράκμαζε απ' τη μια πολύ γρήγορα για να' χει κανείς την άνεσή του κι απ' την άλλη πολύ αργά για να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, πολύς κόσμος καθόταν σ' ένα ολοένα και πιο ακριβό κάθισμα θεάτρου και περίμενε - με διάφορους συνδυασμούς φόβου, ελπίδας και ανίας - να συμβεί κάτι το συνταρακτικό.

Κάτι το συνταρακτικό επρόκειτο να συμβεί. Το συλλογικό υποσυνείδητο τόσου κόσμου δεν μπορούσε να κάνει λάθος. Αλλά τι θα' ταν; Θα' ταν καταστροφικό ή ανανεωτικό; Μια θεραπεία του καρκίνου ή μια πυρηνική έκρηξη; Μια αλλαγή στο κλίμα ή μια αλλαγή στη θάλασσα; Σεισμοί στην Καλιφόρνια, δολοφονικές μέλισσες στο Λονδίνο, Άραβες στο χρηματιστήριο, δημιουργία ζωής στο εργαστήριο ή ένα UFO στο γκαζόν του Λευκού Οίκου;

Θα' βγαζε μουστάκι η Μόνα Λίζα; Θα' πεφτε το δολάριο;

Οι χριστιανοί που πίστευαν στο σενάριο της Δευτέρας Παρουσίας είχαν πειστεί πως μετά από ένα διάλειμμα δύο χιλιάδων ετών γεμάτο σασπένς, θα' πεφτε κι η δεύτερη κατραπακιά.

Και πέντε απ' τα καλύτερα μέντιουμ όλων των εποχών συναντήθηκαν σ' ένα ξενοδοχείο του Τσέλσι και πρόβλεψαν πως η Ατλαντίδα σύντομα θ' αναδυόταν απ' τα βάθη των ωκεανών.

Σ' αυτό το τελευταίο, η Πριγκίπισσα Λη - Τσέρι απάντησε: "υπάρχουν δυο χαμένες ήπειροι... η Χαβάη ήταν η μία, λεγόταν Μου, δηλαδή Μάνα, με τις κορυφές της ακόμα να ερεθίζουν τις αισθήσεις μας, η χώρα του χορού με παλαμάκια, της μουσικής για ψάρεμα, των λουλουδιών και της ευτυχίας. Υπάρχουν τρεις χαμένες ήπειροι... Εμείς είμαστε μία: οι εραστές"

Όποια εκτίμηση κι αν έχει κανείς για τις σκέψεις της Πριγκίπισσας Λη - Τσέρι σχετικά με γεωγραφικά θέματα, θα πρέπει να παραδεχτεί πως το τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα ήταν χαλεπή περίοδος για τους εραστές. Ήταν η εποχή όπου οι άντρες ένιωθαν προδομένοι απ' τις γυναίκες, η εποχή όπου οι ρομαντικές σχέσεις μοιάζαν με παγωνιά μές στην άνοιξη κι εγκαταλείπανε πολλά παιδιά σε αφιλόξενα κι απόκρημνα παγόβουνα.

Κανείς δεν ήξερε πια τι να το κάνει το φεγγάρι.

^^^

Πάρτε μια κάποια νύχτα τον Αύγουστο. Η Πριγκίπισσα Λη - Τσέρι αγνάντευε απ' το παράθυρο της σοφίτας της. Ήτανε πανσέληνος. Το φεγγάρι είχε στρογγυλέψει τόσο πολύ που κόντευε να κατρακυλήσει. Φαντάσου να ξυπνάς και να βρίσκεις το φεγγάρι τάβλα στο πάτωμα του λουτρού, σαν το μακαρίτη τον Έλβις Πρίσλεϋ, δηλητηριασμένο από παγωτό μπανάνα. Ήταν ένα φεγγάρι που μπορούσε να ξυπνήσει άγρια πάθη σε μια κοιμισμένη αγελάδα. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να διαολέψει το κάθε κουνελάκι. Ένα φεγγάρι που μπορούσε να κάνει τις κοτρόνες να μοιάζουν σεληνόλιθοι, να μεταμορφώσει την Κοκκινοσκουφίτσα σε μεγάλο κακό λύκο. Πάνω από μια ώρα η Λη - Τσέρι αγνάντευε το άπειρο τ' ουρανού. " Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;" ρώτησε η Πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.

Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του 'χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να' ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:

Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν' αυτοκτονείς ή όχι.

Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.

Σίγουρα όταν το' γραψε ο Καμύ θα' χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα' χε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι.

Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα κι αυτό είναι:

Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντονινή;

Απάντησέ μου σ' αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν' αυτοκτονείς ή όχι.

Απάντησέ μου σ' αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.

Απάντησέ μου σ' αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.

^^^

Από ιστορική παράδοση, τα μέλη της τάξης της Λη-Τσέρι δεν ερωτεύονταν και πολύ. Ζευγάρωναν για την εξουσία και τον πλούτο, για την παράδοση και τους κληρονόμους, κι άφηναν

την "αληθινή αγάπη" για τον όχλο. Ο όχλος δεν είχε να χάσει τίποτε.

.........................................................................................................................

^^^^^^

Έτσι αρχίζει τον Τρυποκάρυδο ο Τομ Ρόμπινς.

ΠΟΙΗΣΗ ΝΕΡΟΥΔΑ

2010-08-25T12:12:00.001+03:00

Γεια σας !!!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Περπάταγα στην αμμουδιά

κι αποφάσισα να σ' αφήσω.

^^^

Πατούσα μια μαύρη λάσπη

που τρεμούλιαζε,

κι όπως βούλιαζα και ξανάβγαινα

πήρα την απόφαση να φύγεις

από μέσα μου, με βάραινες

σαν πέτρα κοφτερή,

και σχεδίασα το χαμό σου

βήμα βήμα:

θα έκοβα τις ρίζες σου,

θα σ' αμόλαγα στον άνεμο μόνη.

^^^

Αχ εκείνο το λεπτό,

καρδιά μου, ένα όνειρο

με τα τρομερά φτερά του

σε σκέπαζε.

^^^

Ένιωθες να σε καταπίνει η λάσπη,

και με φώναζες κι εγώ δεν ερχόμουν,

και χανόσουν, ακίνητη,

ανυπεράσπιστη

μέχρι που πνίγηκες μέσα στο στόμα της άμμου.

^^^

Έπειτα

η απόφασή μου συνάντησε το όνειρό σου,

κι από το χωρισμό

που μας έσκιζε την ψυχή,

αναδυθήκαμε καθαροί ξανά, γυμνοί,

αγαπώντας ο ένας τον άλλον

δίχως όνειρο, δίχως άμμο,

ακέραιοι και ακτινοβολώντας,

σημαδεμένοι από τη φωτιά.

^^^^^^

Ερωτικά Ποιήματα

Πάμπλο Νερούδα

ΠΟΙΗΣΗ ΓΚΙΚΑ ΕΛΕΝΗ

2010-08-21T21:30:00.004+03:00

Γεια σας !!!

μ' ότι δεν έζησα

Τώρα τι να σημαίνει

του Φρόιντ ο σελιδοδείκτης

σκελετούς

ενοχές

μυστικά

μια άδεια ζωή

που στοίχειωσαν

άδικοι εφιάλτες.

Υπάρχει άδεια ζωή ;

Κι εκείνο που θυμάμαι

πράγματι

το' ζησα ;

Εκείνο που αλλάζει

είναι το παρελθόν

γι' αυτό κι είναι

τρομακτικό το μέλλον

μια ανάσα το παρόν

έμπλεο

με ό,τι έζησα

κι ό,τι δεν έζησα,

λαθρεπιβάτης.

^^^^^^

Από το "Γράμμα που λείπει"

της Ελένης Γκίκα

ΟΡΙΑΝΑ ΦΑΛΑΤΣΙ

2010-08-14T14:04:00.003+03:00

Γεια σας !!!

........

Το σημαντικό είναι να μην αλλάξω γνώμη, σαν θυμηθώ ότι οι άνθρωποι δεν είναι δέντρα

κι ότι ο πόνος του ανθρώπου είναι χίλιες φορές μεγαλύτερος από τον πόνο του δέντρου,

γιατί είναι συνειδητός.

Ότι κανένας από εμάς δεν επιθυμεί να γίνει δάσος, ότι όλοι οι σπόροι δεν γίνονται δέντρα:

τεράστιο ποσοστό από αυτούς πάει χαμένο.

Μια τέτοια μεταστροφή δεν είναι απίθανη, παιδάκι: η λογική μας είναι γεμάτη αντιθέσεις.

Μόλις βεβαιωθούμε για ένα πράγμα, βλέπουμε αμέσως το αντίθετό του, καταλαβαίνουμε το αντίθετό του.

Και ίσως να καταλάβουμε ότι και το αντίθετο είναι επίσης σωστό.

Ο σημερινός συλλογισμός μου μπορεί ν' αλλάξη... έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη. Και πραγματικά, ναι, αυτό παθαίνω: νοιώθω κιόλας μπερδεμένη, απροσανατόλιστη. Ίσως γιατί δεν μπορώ ν' ανοίξω την καρδιά μου σε κανέναν άλλο, εκτός από σένα.

Είμαι μια γυναίκα που διάλεξε να ζήση μόνη της. Ο πατέρας σου δεν βρίσκεται κοντά μου.

Και δεν παραπονιέμαι, έστω κι αν, καμιά φορά, το βλέμμα μου στυλώνεται στην πόρτα από όπου έφυγε, με βήμα σταθερό, δίχως να κάνω τίποτα για να τον σταματήσω, σα να είχαν ειπωθή όλα ανάμεσά μας.

.........

Είναι ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι :

"Γράμμα σ' ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ"

Η ορθογραφία είναι επιλογή του εκδότη

ΠΟΙΗΣΗ ΣΟΛΔΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

2010-08-12T18:40:00.006+03:00

Γεια σας !!!

ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΠΟΙΗΤΗ

Ένα άγαλμα σαν του Άγνωστου Στρατιώτη

Πρέπει να φτιάξουν και στον Άγνωστο Ποιητή.

^^^

Στα πεδία των χαρτιών ηρωικώς πολέμησε

Με πεζοπόρα τάγματα λέξεων

Και υπερηχητικά έπεα πτερόεντα αναχαίτησε

Αιμόφυρτος σύρθηκε στίχο στίχο

Εν μέσω εχθρικών γραμμών

Κωδικοποιημένα μηνύματα

Απ' το άφραστο μεταφέροντας

Κι ένα όμορφο τέλος

Για κάθε του πόνημα ονειρεύτηκε.

^^^

Άλλους τίτλους

Απ' των ποιημάτων του δεν αξιώθηκε

Άλλες τιμές απ' τις τσουχτερές της εκτύπωσης

Δεν του απονεμήθηκαν

Πέθανε πάμφτωχος από αναγνωρίσεις

Και θάφτηκε πλουσιοπάροχα από τις κριτικές.

^^^

Ένα άγαλμα σαν του Άγνωστου Στρατιώτη

Πρέπει να φτιάξουν και στον Άγνωστο Ποιητή

Κι αντί τσολιάδες δίπλα του ν' ακινητούν

Και κάποτε να βηματίζουν πέρα δώθε,

Τ' ακύμαντα νερά της λήθης

Που όταν τον θυμόμαστε θ' αλλάζουν βάρδια.

^^^^^^

Από το "Νοbel λόγω ατεχνίας"

του Λευκαδίτη Ποιητή

Δημήτρη Σολδάτου

ΠΟΙΗΣΗ ΠΕΣΣΟΑ

2010-07-18T22:30:00.005+03:00

Γεια σας !!!

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ (1923)

Όχι, δε θέλω τίποτα. Είπα ότι δε θέλω τίποτα.

Τα συμπεράσματα αφήστε!

Αφήστε την αισθητική, για ηθική μη μου μιλάτε,

Πάρτε από δω τη μεταφυσική!

Μη μου αναπτύσσετε θεωρίες, μη μου επαναλαμβάνετε

Τις κατακτήσεις των επιστημών (ω, Θεέ μου, των επιστημών!)

Των επιστημών και των τεχνών, του σύγχρονου πολιτισμού!

^^^

Τι κακό στους Θεούς έκανα;

Αν την αλήθεια ξέρετε, κρατήστε τη δικιά σας!

^^^

Ένας τεχνίτης είμαι, αλλά μόνο στης τεχνικής τα σπλάχνα.

Τρελός είμαι επίσης, με κάθε δικαίωμα να είμαι,

Με κάθε δικαίωμα να είμαι, ακούσατε;

Μη μ' ενοχλείτε, για όνομα του Θεού!

^^^

Παντρεμένο με ήθελαν, ασήμαντο, συνηθισμένο,

Να πληρώνω φόρους;

Με ήθελαν τ' αντίθετο από αυτά, του καθετί τ' αντίθετο;

Αν ήμουν κάποιος άλλος, σ' όλους πολύ θα άρεσα.

Όμως είμαι εγώ, ας έχετε υπομονή!

^^^^^^

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

(Αφιερωμένο στην Κλειώ!)

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΒΑΦΗΣ

2010-06-19T11:16:00.004+03:00

Γεια σας !!!

Μέρες του 2010 ...

ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1908

Το χρόνο εκείνον βρέθηκε χωρίς δουλειά

και συνεπώς ζούσεν απ' τα χαρτιά,

από το τάβλι, και τα δανεικά.

^^^

Μια θέσις, τριώ λιρών το μήνα, σε μικρό

χαρτοπωλείον του είχε προσφερθεί.

Μα την αρνήθηκε, χωρίς κανένα δισταγμό.

Δεν έκανε. Δεν ήτανε μισθός γι' αυτόν,

νέον με γράμματ' αρκετά, και είκοσι πέντ' ετών.

^^^

Δυο, τρία σελίνια την ημέρα κέρδιζε, δεν κέρδιζε.

Από χαρτιά και τάβλι τι να βγάλει το παιδί,

στα καφενεία της σειράς του, τα λαϊκά,

όσο κι αν έπαιζ' έξυπνα, όσο κι αν διάλεγε κουτούς.

Τα δανεικά, αυτά δα ήσαν κ' ήσαν.

Σπάνια το τάλληρο εύρισκε, το πιο συχνά μισό,

κάποτε ξέπεφτε και στο σελίνι.

^^^

Καμιά εβδομάδα, ενίοτε πιο πολύ,

σαν γλύτωνεν απ' το φριχτό ξενύχτι,

δροσίζονταν στα μπάνια, στο κολύμβι το πρωί.

^^^

Τα ρούχα του είχαν ένα χάλι τρομερό.

Μια φορεσιά την ίδια πάντοτ' έβαζε, μια φορεσιά

πολύ ξεθωριασμένη κανελιά.

^^^

Α μέρες του καλοκαιριού του εννιακόσια οκτώ,

απ' το είδωμά σας, καλαισθητικά,

έλειψ' η κανελιά ξεθωριασμένη φορεσιά.

...

^^^^^^

(Η ορθογραφία είναι επιλογή του ποιητή)

Κ. Π. Καβάφης

ΠΟΙΗΣΗ

2010-06-15T18:43:00.003+03:00

Γεια σας !!!

Θάθελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη.

Να τ' ακούσουν οι χτίστες απ' τις σκαλωσιές και να φιλιούνται

με τον ήλιο

να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν' ανασάνουν όλα

τα τριαντάφυλλα

να τ' ακούσει η άνοιξη και νάρχεται πιο γρήγορα

να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,

να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τριγόνια πάνω

στους φράχτες

να τ' ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το

ξαναπούνε μ' όλες τις καμπάνες τους

να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα

πρισμένα χέρια τους.

^^^^

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο

καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

^^^^

Να τ' ακούσει ο χρόνος και να μη σ' αγγίξει, αγάπη μου,

ποτέ.

^^^^^^^^

Η ορθογραφία είναι επιλογή του ποιητή.

ΠΟΙΗΣΗ ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΥΚΑΔΑ

2010-06-11T18:26:00.009+03:00

Γεια σας!!!

..........

Αν ήτανε να λέω τα ασήμαντα

θα' γραφα στίχους στη σειρά

ωραίους, ηχηρούς με λέξεις εξεζητημένες

να ψάχνουν οι κριτικοί τα λεξικά

και βαθυστόχαστοι να γράφουν

τις νοσηρές αναφορές τους

σε σχήματα ποιητικά και άλλα παρόμοια.

^^^

Αν ήτανε να λέω τα ασήμαντα

θα' μουνα μαζί τους, και παρουσιάσεις

από μεγαλόσχημους και ρήτορες περίτεχνους

που θα' βρισκαν στους στίχους νοήματα βαθιά,

το εγώ τον συγκινεί και το ερμηνεύει αφάνταστα

με σχήματα ποιητικά και άλλα παρόμοια.

^^^

Αν ήτανε να λέω τ' ασήμαντα

πόσα ποιήματα θα' χαν γραφεί

πως τάχατες μ' απασχολεί η άρρωστη σκέψη

σε στιγμές μελαγχολίας κι η ρουτίνα

πως με κουράζει και το εγώ μου

απόστασε μες σε φανταστικούς κλυδωνισμούς

ασήμαντους και νοσηρούς κι άλλα παρόμοια.

^^^

Μα τώρα πα να πει πως δε γράφω τίποτα,

γιατί 'ναι τόσα γύρω φοβερά

που ένας στίχος θα'τανε κουτσός, αρρωστημένος,

καθώς στα έγκατα του νου

σα λάβα θα χυνόταν η οδύνη

και θα γράφουν για λόγο καταγγελτικό

έξω απ' τα μέτρα τα γνωστά κι άλλα παρόμοια.

^^^

Μα τώρα πα να πει πως πάω του χαμού

με χαίνουσες πληγές και με ναυάγια

τα που φαντάστηκα πως θα' ρθουν κάποτε

κι αυτά σκαλώσανε στην άκρη του μυαλού

ακρόπρωρα που σάπισαν πριν απ' το ταξίδι

στο μακρυνό κι ασύλληπτο άκρο τ'ουρανού

ερωτηματικά θαυμαστικά κι άλλα παρόμοια.

^^^^^^

Από τη συλλογή ποιημάτων του κ. Κώστα Φωτεινού:

Ο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ

2010-06-05T01:38:00.004+03:00

Γεια σας !!!

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Τρομοκρατία είναι το πάθος

να ζουν οι άλλοι όπως εμείς.

Μια επιβολή σε όλα

τα μήκη και τα πλάτη της γης

θρυαλλίδα γίνεται στο χάος.

Κι εμείς εντός του κατοικούμε.

^^^^^^

Όσα ποιούμε σημαίνουν ζωή

θα πούμε και θα λέμε παρ' ελπίδα.

Δεν είναι λάθος.

Το θέσαμε σαν πάθος εξαρχής.

Και βάζουμε μοντέρνα βία

σαν απόκριση, σαν υπόκρουση μουσική.

Κι αφού θα γράψουμε στο τέλος ιστορία

ν' αλλάξουμε γιατί, για ποιους την οπτική.

Άγης Μπράτσος

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

2010-05-16T22:42:00.004+03:00

Γεια σας!!!

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε

για να αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο,

ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα

(ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

κι ανέτοιμους - πού πια καιρός - μας συνεπαίρνει.

[26, 1911]

Κ. Π. Καβάφη

Τα Ποιήματα (1919 - 1933)

ΠΟΙΗΣΗ ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

2010-04-21T17:33:00.004+03:00

Γεια σας!!!

ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Το κομπιούτερ

που χαϊδεύεις

μια μέρα

θα σε προδώσει.

^^^^^^

ΘΥΜΟΣ

Θύμωσε το φεγγάρι

και δε βγήκε απόψε.

Συνεδρίασαν τ' αστέρια

κι αποφάσισαν αποχή.

Σ' ένδειξη συμπαράστασης.

^^^^^^

ΦΕΥΓΑΤΟ

Ακόμη δεν μπορώ

να καταλάβω

γιατί αυτά που έρχονται

νομίζω ότι φεύγουν.

^^^^^^

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Ναι, δεν το κρύβω.

Είμαι ευαίσθητος.

Γι' αυτό στην επόμενη ζωή μου

θέλω να γίνω ρομπότ.

Για να μη με πληγώνουν

οι άνθρωποι.

^^^^^^

E- MAIL

Τα χρόνια πολλά

τα λέμε από το κινητό,

τα σ' αγαπώ στον

αυτόματο τηλεφωνητή.

Φιλιόμαστε μέσω τηλεφώνου

και ερωτευόμαστε μέσω ΙΝΤΕRNET.

Αν θέλεις να κάνουμε έρωτα

πάτησε το κόκκινο κουμπί.

Από την ενότητα ΧΟΡΗΓΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

του βιβλίου Ορφέως 2

του Ηλία Π. Γεωργάκη!

ΠΟΙΗΣΗ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

2010-04-17T23:49:00.006+03:00

Γεια σας!!!

ΤΟΤΕ

Ήταν τότε

που κουβαλούσαμε στον ώμο

ένα πανέρι με δεκαέξι Μάηδες.

Ήταν ο χρόνος

που κλειδώσαμε στο συρτάρι τα όνειρα

κι ανοίξαμε καινούρια σελίδα στη μνήμη.

Όλα όσα γίνηκαν τότε, ήταν αφύσικα,

γιατί πρώτα έβρεξε σίδερο

και μετά φανήκαν άσπρα μεταξένια

σύννεφα.

Κι ύστερα,

μαύρες μπότες μάτωναν τους δρόμους

και κροταλίσματα σιδερικών

διαλαλούσαν την κατάκτηση.

Κι ο θάνατος

χτυπούσε με μανία

το χερούλι της εξώπορτας

σαν ταχυδρόμος που βιάζεται.

Ύστερα,

τίποτ' άλλο παρά πείνα κι' απόγνωση,

απόγνωση και πείνα,

και το μούτρο μας μπανταρισμένο

για να κρύβονται

σπυριά - πληγές αποβιταμίνωσης.

Κι όμως φίλε μου επιζήσαμε ...

είπεν ο φίλος μου ο Αλκαίος

όταν τις προάλλες κουβεντιάζαμε

κάνοντας ανασκαφές των τ ό τ ε.

(Ήταν αυτός που οι φίλοι τον 'λέγαν "ποιητή"

κι άλλοι "λοξό"

και που μια μέρα έγραψε στον πίνακα

του Στρατώνα - Σχολειού που το'λεγαν Γυμνάσιο

ετούτους τους στίχους:

"Το σονέτο της χαράς

γίνηκε τώρα

ελεγείο της χαμένης νιότης",

κάτι που δεν κατάλαβα και νόμισα

πως τον χτύπησεν η τρέλα, από την πείνα).

... Κι όμως επιζήσαμε

και μάλιστα αξιοπρεπώς!

- πρόσθεσε με σαρκασμό.

^^^ Αντώνης Μαθιουδάκης ^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΒΟΛΣΚΑ, ΓΙΟΖΕΦ, ΣΟΛΔΑΤΟΣ

2010-04-09T21:21:00.008+03:00

Γεια σας!!!
Χρόνια πολλά και Χαρούμενη Άνοιξη!!!

Ανεξικακία

Όση κι αν είχα δύναμη, την έχασα

να χαίρομαι και να πονάω ξέχασα.

Τώρα, σα να 'μαι πεθαμένη,

βλέπω τη γη χιόνι στρωμένη

το μαύρο έλατο μακριά,

γερμένο στην κατηφοριά

κι οσφραίνεται η μύτη μου

λουλούδια έξω από το σπίτι μου,

που αύριο θα μπουμπουκιάσουν -

τη χλόη για να ευωδιάσουν.

Και λέω: "Να 'στε ευλογημένα

κι ας μη φυτρώσατε για μένα.

ούτε κρατώ καμιά κακία

πρόσωπα, κάποτε οικεία,

που τόσο μ' είχατε αγαπήσει-

χείλια, ματάκια, ζεστά χέρια

που τώρα γίνατε μαχαίρια

και μ' έχετε δολοφονήσει..."

Μαρύλα Βόλσκα

^^^^^^

Αγνή καρδιά

Μάνα δεν έχω, ούτε γυναίκα, ούτε πατρίδα!

Έτσι ανονείρευτος κι ανέραστος γυρίζω.

Κάποιοι πιστεύουν στο Θεό, που εγώ δεν είδα,

κι ελπίζουν σε όσα έχω πάψει να ελπίζω.

^^^

Τρεις μέρες πάνε που δεν έβαλα στο στόμα

ούτε μπουκιά ψωμί, δε θέλω όμως συμπόνια.

Μια αγνή καρδιά, κόσμε, πουλώ, μαζί ακόμα

πουλώ όσο - όσο τα εικοσιένα μου τα χρόνια!

^^^

Μα δεν υπάρχει αγοραστής που ν' αγαπάει

τέτοιο εμπόρευμα. Αν θέλω να γλιτώσω

ή η καρδιά πρέπει να πάψει να χτυπάει

ή την αγνότητά της πρέπει να λερώσω!

Αττίλα Γιόζεφ

Τα παραπάνω ποιήματα βρίσκονται στο βιβλίο του Λευκαδίτη ποιητή

Δημήτρη Σολδάτου:

Καφέ Ρετρό

στην ενότητα:

Οι σκιές των ποιημάτων

(Διασκευές)

ΠΟΙΗΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ

2010-04-01T17:01:00.003+03:00

Γεια σας!!!
Καλό μήνα και Καλή Ανάσταση!!!

ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΑ

Βράδυ.

Ελαιώδη τα νερά του προλιμένος,

βαριά, σαν υδραργυρικά,

με κάτι κυανά σαξωνικά,

με κάτι ιώδεις αποχρώσεις,

κάτι θαμπούς μεταλλισμούς

κι αποχαυνώσεις ρόδινες ...

^^^

Ναι, κάτι τέτοιες

ευδαιμονικές βραδιές,

ανώδυνες,

περιπλανώμενες βραδιές

μέσα στα θέρη,

διστακτικές να σβήσουν,

διστακτικές να καταλύσουν

την ονειροκρατία προς δυσμάς

μετά το πέσιμο του ήλιου,

- ενώ μια θεία μεσοβασιλεία

χωρίζει πια το φως που μας δυνάστευε

απ' την ερχόμενη του σκότους μοναρχία -

ναι, κάτι τέτοιες βραδιές,

^^^

στα ελαιώδη νερά του προλιμένος,

μετακινείται κύκνεια

ένα μεγάλο πλοίο,

μετακινείται παίρνοντας

κατεύθυνση προς τ' ανοιχτά,

μ' εκείνο το περιφρονητικό του μεγαλείο

των μακρινών αναχωρήσεων ...

^^^

- Κι ίσως δεν είναι πλοίο,

ίσως είναι το παν που φεύγει,

όλα που φεύγουν - Όλα.

^^^^^^

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΑΡΑ

ΑΘΡΟΙΣΜΑ

1933 - ΠΟΙΗΣΗ - 1983

ΚΕΔΡΟΣ

ΠΟΙΗΣΗ Α. ΞΥΛΑ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

2010-03-26T17:00:00.006+02:00

Γεια σας!!!

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Του Άη - Γιωργιού με τ' Απριλιάτικα ρόδα

ήθελα να περπατώ στο νησί - με τον άνεμο.

Συνομιλητής και συνοδοιπόρος με υπευθυνότητα

να σέβεται τον κάμπο με την αραιή καταχνιά,

το καμπουριασμένο, λυπημένο δέντρο,

που ξέμεινε στον γκρεμό ανήμπορο,

ίδιος γέροντας που τον παράτησαν τα παιδιά του.

^^^

Αν του ζητούσα - Να μην αγγίξει την κακότυχη στέγη,

που έγειρε και μοιάζει να παραπαίει

να δείξει την πρέπουσα κατανόηση.

Νά' ναι ο άνεμος που διαφεντεύει και που υποχωρεί.

Που οργίζεται μα και που χαϊδεύει.

Που ολοφύρεται στις πυκνές της χλωρασιάς φυλλωσιές

μα και που γελά σαν τρίχρονο παιδί

αυθόρμητα, παρατεταμένα, αγγελικά!

^^^

Ήθελα να περπατώ στο νησί - με τον άνεμο.

να ρωτώ τα καϊκια τ' ανεπίστροφα,

τι απόγιναν τα μελιά δίχτυα του ψαρά που χάθηκε;

^^^

Τι λεν τα παιδιά του στα κύματα,

πόσα αναθέματα ρίχνει στους αναίσθητους βράχους

η χήρα του;

^^^^^^

Το ποίημα είναι από την ποιητική συλλογή:

"Στην Ευαισθησία του Γαλάζιου"

της

Αλεξάνδρας Ξυλά - Αλεξάνδρου

ΠΟΙΗΣΗ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ 12 ΕΡΩΤΙΚΑ

2010-03-19T18:39:00.005+02:00

Γεια σας ... ξανά!!!

12.

Έτσι όπως κατάντησε

μονάχα η μάνα του τον σκέφτεται

μονάχα η μάνα του τον κλαίει

οι φίλοι του δεν τον λυπούνται πια.

^^^

Περνάει τις μέρες του γυρνώντας στα λημέρια της.

Γράφει στους τοίχους τ' όνομά της

κραυγάζει εφιαλτικά συνθήματα

μπήγει κυρτά σπαθιά στο στόμα του

βάζει στα ρούχα του φωτιά.

^^^

Κι όταν οι άλλοι τρέχουν να τον πιάσουν

αυτός σκορπάει τις σάρκες του

και μπαίνει ολόγδυτος στη λύπη του

με τη μισοκαμένη του

καρδιά.

^^^

Δεν έχει ημέρωμα ο καημός του

φύλλα και λόγια δροσερά η αρρώστια του.

^^^

Έρχεται εκείνη του περνάει τα σίδερα

τρυπάει το στήθος του με τα βελόνια

δένει τα χέρια του με τα καρφιά.

^^^

Σβήνει τα μάτια του κι ανάβει μυστικά τραγούδια μέσα του.

^^^

Αυτός βουλιάζει ανάλαφρος.

Στον ύπνο του

γέρνουν πουλιά.

^^^^^^

ΔΩΔΕΚΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

1971

Από τη συλλογή ποιημάτων του Θανάση Κωσταβάρα:

Ο Μουγγός Τραγουδιστής

και συνοπτικός οδηγός '63 - '71

Θεμέλιο

ΠΟΙΗΣΗ Θ. Κ. ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

2010-03-19T18:05:00.005+02:00

Γεια σας!!!

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Ξένε.

Σ' αυτή τη γη, πλάι σε τούτη τη θάλασσα

ζήσαμε κάποτε. Κανένας δε μας θυμάται.

Εκεί κάτω στα φύκια που βγάζει το κύμα - σαν φύκι λαφρύ

σαπίζει σήμερα η μνήμη μας.

Είναι σκληρή μα κάποτε δίκαιη

η σιωπή.

^^^

Καιροί έρχονται, ξένε.

Καιροί φεύγουν σαν άνεμοι που γυμνώνουν τα δέντρα.

Ποιος να μιλήσει τώρα για καθένα απ' τα φύλλα.

Κάποιον ίσκιο χαρίσαμε βέβαια, κάποιον ψίθυρο

μα μέσα σε τέτοιο όργιο βλάστησης, ποιος να μας θυμηθεί...

^^^

Φτωχοί ψαράδες, ξένε, κινήσαμε.

Μόνα μας σύνεργα: γυαλί και καμάκι. Το δυναμίτη τον φοβηθήκαμε

και το δίχτυ ήταν μια πολυτέλεια

πολύ ακριβή.

^^^

Κάποτε στο γυαλί ωστόσο κοιτώντας, ξεχωρίσαμε παράξενα χρώματα

Δεν τολμήσαμε.

Φτωχοί ψαράδες μείναμε πάντα.

Ασήμαντοι.

Κι η συγκομιδή μας μικρή.

^^^

Τώρα κανένας δε μας θυμάται.

Αυτή η γη, αυτή η στενή θάλασσα

ολάκερη η ζωή μας. Είναι σκληρή μα κάποτε δίκαιη

η σιωπή.

^^^^^^

Από τη συλλογή ποιημάτων του Θανάση Κ. Κωσταβάρα:

Ο Μουγγός Τραγουδιστής

και συνοπτικός οδηγός '63 - '71

Εκδόσεις Θεμέλιο

ΠΟΙΗΣΗ ΓΚΙΝΗ ΜΑΙΡΗ

2010-03-07T13:57:00.004+02:00

Γεια σας!!!

Σ τ ο χ ά σ ο υ ...

Κλείσ' το παράθυρο σφιχτά

γιατί έξω κάνει κρύο.

Κράτα την πόρτα σφαλιστή

στο τελευταίο αντίο.

Γύρε κοντά σ' ένα κερί

στο φως που τρεμοπαίζει

και χάραξε σ' ένα χαρτί

όσα ο νους γυρεύει.

^^^

Άπλωσε τα οράματα,

τους πόθους, τις ελπίδες.

Οργάνωσέ τα να μπορούν

για να ηγούν τις μοίρες.

Σβήσε απ' τους τοίχους τους γυμνούς

τους θλιβερούς τους ίσκιους

κι ανάρτησε πανιά λευκά

για πελαγίσιους κήπους.

^^^

Στήσε το βλέμμα σου ψηλά

και αν μπορείς στοχάσου,

πως ήλιοι κι άστρα θα βρεθούν

στα χέρια τα δικά σου!

Άσ' το παράθυρο φυρό,

μαλάκωσε το κρύο.

Κράτα την πόρτα ανοικτή

και στον περίσσιο φίλο.

^^^^^^

Γκίνη - Χουχουλιδάκη Μαίρη

ΠΟΙΗΣΗ ΤΣΙΟΤΣΚΑ ΚΑΙΤΗ

2010-02-23T19:25:00.004+02:00

Γεια σας!!!

ΤΣΙΟΤΣΚΑ ΚΑΙΤΗ

Ήρωας και μόνος

Ήρωας είσαι εσύ που έζησες στην ξενιτειά

μέσα στο ίδιο σου το σπίτι

χωρίς γονιούς χωρίς παιδιά.

Ήρωας είσαι εσύ

που ταξίδεψες σε όλο τον πλανήτη

πάνω σ' ένα άσπρο σύννεφο

στ' ονείρου τα φτερά.

^^^

Ήρωας είσαι εσύ

που κατέκτησες το άγνωστο

και πέρασες στο νέο κόσμο

με της καρδιάς σου τα πανιά

και τ' άλογα της γνώσης

χωρίς γαλέρες ν ' αρματώσεις

μ' ολόχρυσα κουπιά.

Ήρωας φτάνεις στο λιμάνι

με οδηγό τ' αστέρι του βορρά.

^^^

Ήρωας είσαι που σιωπάς

που υπομένεις γιατί αγαπάς.

Ήρωας και βασιλιάς

των αισθήσεων και των παραισθήσεων

της επιθυμίας και του πόθου,

εκεί που το ατελείωτο τελειώνει.

^^^

Ήρωας είσαι της ζωής

που σου έδωσε

ένα τόσο συνηθισμένο ταξίδι

από το σπίτι στη δουλειά

κι απ' τη δουλειά στο σπίτι

έχοντας μια ταπεινή ζωή

αυτή που έχει ένα σπουργίτι.

^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

2010-02-01T12:30:00.006+02:00

Γεια σας!!!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

Σαν το Λουλούδι που ανοίγει

Σαν το λουλούδι που ανοίγει για λίγο και χάνεται.

Σαν το σύντομο ρόδο που φεύγει σκορπίζοντας το άρωμά του

έτσι ανθίζει η αγάπη.

^^^

Και ούτε μέσα στην ψίχα του ξύλου, ούτε στο δάκρυ του

ούτε στο γάλα της μέλισσας

ούτε στη σιγανή φθινοπωρινή βροχή

δε θα ξανακουστεί το τραγούδι.

^^^

Εκείνη η μαγική μουσική η υφασμένη από ηδονή κι από όνειρο.

^^^

Και μόνο μέσα στη σιωπή θα υπάρχεις.

Μέσα στην κάτασπρη πάχνη που αχνίζει πέρα απ' το στίχο.

Πέρα απ' το χνούδι της άνοιξης.

^^^

Εκεί θα προβάλεις, όπως μέσα στον κήπο σου, αμέριμνη.

Αχάραχτη για πάντα από το χρόνο

κι απ' το μελάνι της νύχτας ανέγγιχτη.

^^^

Γιατί θα σε φωτίζει η ποίηση.

Γιατί θα σε φέρνει πάντα απροσποίητα αγνή

και ανεπιτήδευτα όμορφη.

^^^

Σαν το λουλούδι που ανοίγει πάνω στο χιόνι.

^^^

Και σαν το μυθικό εκείνο πουλί

που δεν έχει μήτε χρώμα, μήτε όνομα.

Που δεν έχει παρά μόνο φωνή κι απέραντη μνήμη.

^^^

Και που δεν μπορεί να το αγγίξει ο φόβος.

Που δεν μπορεί να το αγγίξει ούτε ο ίδιος ο θάνατος.

^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

2010-01-25T22:24:00.005+02:00

Γεια σας!!!

Ο ΤΡΕΛΛΟΣ ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ

ΟΙ ΩΡΕΣ

Οι ώρες δεν αντέχουν πια να είναι ώρες

Ω, να μπορούσαμε κάτι άλλο να είμαστε! λένε.

Η δουλειά τους είναι να κάνουν γέρους τα παιδιά,

Τις ελπίδες, τα άνθη,

Χλωμά τα χείλη να βάφουν και γκρίζα τα μαλλιά.

^^^

Μολύνουν, θλίβουν, σκοτώνουν την ομορφιά.

Όταν περνούν, κοιτάζουν πίσω,

Το δρόμο που είχαν ταχτεί να κάνουν,

Κι άλλο δε βλέπουν παρά οδυρμούς.

^^^

Έτσι, ω, να μπορούσαμε κάτι άλλο να είμαστε! λένε.

Γιατί νομίζουν πως ξέρουν

Πως όλα τα πράγματα κι οι σκέψεις που παίρνουν μαζί τους

Ξεθωριάζουν και φεύγουν.

^^^

Δεν ξέρουν, οι τυφλές και μίζερες

Πώς τείχος υψώνουν

Ψεύτικο θησαυρό προστατεύοντας, λάφυρα ενός κλέφτη

Πως όλα μιαν Άλλη Σημασία έχουν

Α, ναι! Ακόμα κι ο Θεός ο ίδιος.

^^^^^^

Fata Morgana Φάτα Μοργκάνα

2010-01-22T09:13:00.006+02:00

Γεια σας!!!

Φάτα Μοργκάνα ...

(Fata Morgana : Είναι εξιταλισμένη απόδοση του μεσαιωνικού αγγλικού Morgan ή Morgan le Fay)

^^^

Ήταν νεράιδα των θρύλων και των μυθιστοριών του κύκλου του Αρθούρου. Η καταγωγή της μορφής είναι αβέβαιη.

Ορισμένοι θεωρούν ότι προήλθε από την κελτική Muirgen (Θαλασσογεννημένη),

άλοι από την ιρλανδική θεά του πολέμου Μόριγκαν και άλλοι από τη Μόντρον, την κελτική Ματρώνα.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στο έργο του Τζέφρι του Μόνμοθ "Η ζωή του Μέρλιν" (1150).

Κατά την αφήγηση αυτή, γνώριζε τις τέχνες της θεραπείας και της μεταμόρφωσης και βασίλευε μαζί με τις οκτώ αδελφές της στο νησί Άβαλον, όπου μεταφέρθηκε και συνέχισε να ζει αιώνια ο Αρθούρος μετά το θανάσιμο τραυματισμό του.

....

Στη Σικελική παράδοση, Φάτα Μοργκάνα ονομάζεται, ως τις μέρες μας, ένας αντικατοπτρισμός ο οποίος εμφανίζεται συχνά στον Πορθμό της Μεσσήνης και ο οποίος συνίσταται σε μια επιμήκυνση ενός αντικειμένου που βρίσκεται στην απέναντι ακτή.

Ο τύπος αυτός του αντικατοπτρισμού ονομάστηκε γενικότερα Φάτα Μοργκάνα.

Έτσι, όταν επικρατούν ιδανικές συνθήκες, αντικείμενα όπως λόγου χάρη βράχοι, μπορεί να φαίνονται σα μια θαυμαστή οπτασία εν μέρει στον ουρανό και εν μέρει στη θάλασσα.

^^^^^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ Κ. Θ. ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΛΕΥΚΑΔΑ

2010-01-21T20:57:00.004+02:00

Γεια σας!!!

Ο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

.............

Πώς να σε πω, λέξη θριαμβική

τιτιβίζουσα μέσα στις φωλιές των χελιδονιών,

αρχέγονη, ποιητική,

που αγκομαχάς ν' ανέβεις ένα στίχο!

^^^

Πώς να σε πω, λέξη μελαγχολική

κλαίουσα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων

απρόσμενα ποιητική

που παίζεις ατιθάσευτη

σε στίχους αξημέρωτους!

Κι εγώ ο κλοπεύς των λέξεων

ή ο ιχνηλάτης των ωραίων στιγμών!

^^^

Να σε κεντήσω στις μοναξιές

θριαμβικά θα δραπετεύσεις,

άγνωστη θα περιπλανηθείς

σε λεξιλόγια φτηνά

κι αργόσχολα θα σε θυμηθούν

οι τιμητές των ωραίων.

Πώς να σε πω

που αγκομαχάς ν' ανέβεις ένα στίχο!

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ο ρακοσυλλέκτης μιλούσε με τη σιωπή.

Οι φωνές των ανθρώπων έπεφταν σε αλεξίσφαιρη

σκέψη, οι μάταιοι λογισμοί

λοξοδρομούσαν ανάμεσα σε συνθήματα.

Κι ο ρακοσυλλέκτης καθώς μπαινόβγαινε

μέσα στη σιωπή ένιωθε το χνώτο

του κόσμου να τον καίει.

Απροσδόκητοι φίλοι θα' ρχονταν

να τον προϋπαντήσουν,

απροσγείωτοι κι όμως ωραίοι

αμετανόητοι κι όμως ωραίοι

μέσα στο φθαρμένο χρόνο.

^^^

Ο ρακοσυλλέκτης κορνιζάρει τα φαντάσματα,

ένα τοπίο θολό κι ακατανόητο

ίσκιοι χλωμοί ντυμένοι στη σιωπή τους

κι ένας δραπέτης των καιρών

κυνηγιέται απ' τ' άηχα βήματά του.

......

^^^^^^

Κ. Θ. ΦΩΤΕΙΝΟΣ

Εκδόσεις Κατάρτι

(Αποσπάσματα ...)

ΠΟΙΗΣΗ ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

2010-01-15T20:08:00.005+02:00

Γεια σας!!!

Τάσος Λειβαδίτης

Οι Τελευταίοι (Εκδόσεις Κέδρος)

[Αποσπάσματα ...]

* Σε μια πολυκατοικία κάπου. Είσοδος θολά φωτισμένη. Το εσωτερικό άγνωστο ...

Έτσι τουλάχιστον άρχισαν οι περισσότερες τραγωδίες.

^^^

* "Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε, μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος, ένας τυφλός εγωισμός όταν χρειάζονταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συχώρεση όταν έπρεπε να τους πιάσεις από το λαιμό."

^^^

* "Γι ' αυτό σου λέω πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους, όχι να περιμένεις την πράξη - είναι τότε αργά."

^^^

* "Αστείοι που είμαστε να νομίζουμε ότι μπορεί να ξεφύγει ο ένας από τον άλλον. Είμαστε αναπότρεπτα δεμένοι,

αναπότρεπτα κι ακατανόητα, σαν τα παπούτσια ενός πεθαμένου."

^^^

* "Πεθαίνουν τα όνειρά μας μέσα στην εκπλήρωση.

Και μόνο εκείνα τ' άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις

τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.

Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα

τ' ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα

σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών."

^^^

* Και τότε καταλάβαμε, άξαφνα πως δεν είχαμε ποτέ ζήσει.

Καθόμαστε, λοιπόν, πίσω απ' τα τζάμια και χαμογελάμε πονηρά

βλέποντας τόσους νεκρούς να πηγαινοέρχονται στο δρόμο!

^^^

Κλυταιμνήστρα

... Στην τραγωδία όλα έχουν μια τάξη, η αδικία κι η τιμωρία της, η επέμβαση των θεών

και πάνω απ΄ όλα

η ανάγκη να γνωρίσει κανείς ως το βάθος τον εαυτό του - η Αντιγόνη, ο Οιδίποδας, εγώ ...

Αλλά ο δικός σας κόσμος είναι απρόβλεπτος -

φονικές μάχες σαν της Τροίας

στους δρόμους ή μέσα σε μια κάμαρα ...

^^^

* "Γιατί οι άνθρωποι μόνο όταν βλέπουν τον εαυτό τους

μέσα σου βεβαιώνονται ότι κι εσύ υπάρχεις."

^^^

* Όμως οι μάσκες κάποτε θα τελειώσουν, σαν τα

τραγούδια και τις γιορτές,

και τότε θα φανεί αυτό το ανύπαρχτο πρόσωπο

που υπήρξαμε ...

^^^

* Η ποίηση - ένας τρόπος

για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα ...

^^^^^^ ^^^^^^

ΛΕΥΚΑΔΙΟΣ ΧΕΡΝ (1850 - 1904)

2010-01-08T17:13:00.006+02:00

Γεια σας!!

Είπε:

"Οι καλλιτέχνες ενός μόνο πολιτισμού - οι Έλληνες - μπόρεσαν να επιτελέσουν αυτό το θαύμα: ν' αποσπάσουν το ιδανικό της ομορφιάς της φυλής τους από τις δικές τους ψυχές και να σταθεροποιήσουν το ρευστό του περίγραμμα στο κόσμημα και την πέτρα ...

Λευκάδιος Χερν (Γιάκουμο Κοϊζούμι)

Είπε:

"Η Ιαπωνία θα ξαναστραφεί μια μέρα στο παρελθόν που η νέα γενιά δείχνει τώρα να περιφρονεί, ακριβώς όπως εμείς στρεφόμαστε προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ... Θα μάθει να λυπάται για τη χαμένη της αίσθηση της γνήσιας χαράς της ζωής ..."

Γιάκουμο Κοϊζούμι (Λευκάδιος Χερν)

^^^^^^
"Εξομολογούμαι πως ανήκω σ' αυτούς που πιστεύουν ότι η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη διανόηση, ακόμη και στην ιστορία ενός έθνους, και πως αργά ή γρήγορα θ' αποδειχτεί απείρως καλύτερη και ικανότερη στο να δίνει απαντήσεις ..."
^^^^^^

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Στο τρένο από την Οσάκα στο Κυότο

15 Απριλίου 1895

Αν νυστάξει μέσα σε ένα όχημα και δεν μπορεί να ξαπλώσει, η Ιαπωνίδα θ' ανασηκώσει το μακρύ μανίκι της μπροστά στο πρόσωπό της πριν αρχίσει να γέρνει το κεφάλι της. Σ' αυτό το σιδηροδρομικό βαγόνι δεύτερης θέσης, υπάρχουν τώρα τρεις γυναίκες που κοιμούνται στη σειρά. Έχουν όλες τα πρόσωπά τους καλυμμένα με το αριστερό τους μανίκι και λικνίζονται με την κίνηση του τρένου, σαν άνθη λωτού σε ήσυχα νερά. .......

.... Το θέαμα είναι χαριτωμένο, γιατί δείχνει με πόση αβρότητα η εκλεπτυσμένη Ιαπωνίδα εκτελεί κάθε κίνηση - πάντοτε με τον πιο λεπτεπίλεπτο και τον λιγότερο εγωιστικό τρόπο.
Έχει όμως και πάθος αυτή η στάση, γιατί είναι και στάση θλίψης και, μερικές φορές, στάση κουρασμένης παράκλησης. Κι όλα αυτά, εξαιτίας μιας καλλιεργημένης αίσθησης καθήκοντος που απαιτεί να δείχνει στον κόσμο την πιο ευτυχισμένη δυνατή έκφρασή του.
.....

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΨΥΧΗ

Από την ψυχοσύνθεσή του, ο Ιάπωνας τείνει προς τη βιωματική προσέγγιση πολύ περισσότερο παρά προς τη θεωρητική ανάλυση. Επιστήμες όπως η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η αισθητική, που διαθέτουν διαπρεπείς εκπροσώπους στη χώρα του, άργησαν να γράψουν ιστορία στην πνευματική του παράδοση και αναπτύχθηκαν κυρίως κάτω από ξένες, κινεζικές και δυτικές επιδράσεις.

Αν ζητήσετε και σήμερα από έναν μέσο καλλιεργημένο Ιάπωνα να σας εξηγήσει, ή έστω να σας περιγράψει χαρακτηριστικά του εαυτού του ή της φυλής του, είναι βέβαιο πως θα δυσκολευόταν πολύ.
Σχεδόν εξίσου βέβαιο είναι ότι θα σας άκουγε εντυπωσιασμένος, με μεγάλη προσοχή ή απορία και χωρίς να παίρνει ο ίδιος θέση, αν επιχειρούσατε να τον αναλύσετε εσείς.

..................................................................................
Είναι μόνο κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο της
κ. Κλαίρης Παπαπαύλου:
Ο άλλος Λευκάδιος Χερν

Σ κ έ ψ ε ι ς ...

2010-01-02T16:18:00.005+02:00

Γεια σας!!!

Εύχομαι Καλή Χρονιά σε όλους με Υγεία, Χαρά και Γαλήνη!!

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους εσάς που περνάτε από εδώ...

Είμαι σίγουρη ότι τουλάχιστον ένας από εσάς, θα αναγνωρίσει ποιος έγραψε τα παρακάτω...
Κάποιος που με στηρίζει εδώ και πολύ καιρό στις επιλογές μου και τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως για αυτό!!!

^^^^^^^^^^^^^^

Α π ο σ π ά σ μ α τ α μό νο...

...Και, να, που ύστερα από τόσες περιπλανήσεις, ξαναβρεθήκαμε στο ίδιο σημείο,
"Ραχήλ, Ραχήλ", φώναξα - ο θερισμός είχε τελειώσει,
κι εμείς σε μια μαύρη σειρά,
περνούσαμε από το ταμείο, όπου δυο χέρια χωρίς πρόσωπο,
μας πλήρωναν τη χαμένη μέρα,
κάποιος μάλιστα, που είχε κρύψει την υπόσχεση μες στο καπέλο του,
τον λιθοβόλησαν πίσω από τις αποθήκες ....

^^^^^^^

Τόσα πράγματα, αλήθεια, και κανείς δεν τα βλέπει - πώς να τ' αντέξεις μόνος σου
και το όνειρο ή η αυταπάρνηση, η θυσία ή ο οίχτος,
σαν τους φτωχούς συγγενείς που τους αφήνεις να σε κλέβουν,
για να νιώθεις πιο πλούσιος -
όμως γιατί τόσα μαρτύρια, Θε μου,
για να κερδίσεις κάτι τόσο λίγο, όσο ένα κομμάτι σιδηροδρομικής γραμμής
την ημέρα της Κρίσεως - κι οι δύο εκείνοι στο ισόγειο
δεν είχαν να πληρώσουν το δικηγόρο
και τα ποντίκια τους έτρωγαν τα παπούτσια...

^^^^^^^

Τι με νοιάζει, λοιπόν, εμένα ο κόσμος, ακατανόητος ή χυδαίος, εγώ κρατάω ένα κομμάτι τζάμι και ξέρω την τιμωρία μου,
όπως λύνεις ένα αίνιγμα, για να βρεθείς μπροστά σε όλο το μυστήριο -
και το μεγάλο, κοινό οστεοφυλάκιο των φτωχών, στο παλιό κοιμητήρι,
όλων αυτών που πόνεσαν αθόρυβα, κι έφυγαν σιωπηλοί και ανώνυμοι
για να μπορεί με ένα όνομα όλους να τους θυμάται τώρα ο Θεός.

^^^^^^^^^^ ^^^^^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗΣ

2009-12-26T00:31:00.005+02:00

Γεια σας!!!

Χρόνια πολλά σε όλους!!
Να είναι κάθε μέρα σας ξεχωριστή και όμορφη!!

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ο Φίλιππος Καραβοκύρης γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου ζει και εργάζεται.

Το παρακάτω ποίημα ανήκει στη συλλογή: "Εικονολήπτης".

ΜΙΚΡΑ (ΙΙ)

Άξιος είναι όποιος

τη ζωή του

κερδίζει πληρώνοντας.

Το αντίτιμο

του θανάτου

με κέρδος.

^^^

Μην πεις πολλά

σ' αυτόν,

που λίγα ποθεί.

Μέσα σε ξένα

όνειρα

τον βάζεις.

^^^

Αυτοί που ονειρεύονται

θανάτους

Φυτεύουν ένα δέντρο

στην έρημο

όπου στον ίσκιο του

μια μέρα θα βρεθούν

η τίγρης και ο αίγαγρος.

^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΒΑΦΗΣ

2009-12-17T19:46:00.004+02:00

Γεια σας!!!

Το παρακάτω ποίημα του Κ. Π. Καβάφη γράφτηκε το 1904.

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πεθάναν ή εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

^^^ ^^^

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε..

κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

^^^ ^^^

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας -

σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

^^^^ ^^^^ ^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

2009-12-16T19:03:00.004+02:00

Γεια σας!!!

Το παρακάτω ποίημα του Λορέντζου Μαβίλη είναι σονέτο και δημοσιεύτηκε το 1899.

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει

ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,

μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να' ναι!

^^^^^^

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση,

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

α στάξει γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

^^^^^^

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδι απ' ασφοδίλι,

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

^^^^^^

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν,

θέλουν -μα δε βολεί να λησμονήσουν.

^^^^^^

ΝΑΓΚΙΜΠ ΜΑΧΦΟΥΖ

2009-11-27T17:38:00.008+02:00

Γεια σας!!

(Ευχαριστώ φίλε Diatton για την υπενθύμιση... και το πρώτο "Γεια" το απευθύνω σε σένα απόψε...).

--------------------------------------------- ******------------------------

ΝΑΓΚΙΜΠ ΜΑΧΦΟΥΖ

Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ γεννήθηκε το 1911, στο Κάιρο.
Άρχισε να γράφει στα δεκαεφτά του και το πρώτο του μυθιστόρημα, εκδόθηκε στα 1939.
Από τότε έγραψε περίπου τριάντα μυθιστορήματα και περισσότερα από εκατό διηγήματα, πολλά από τα οποία έγιναν επιτυχημένες ταινίες.
Τιμήθηκε με το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ της Λογοτεχνίας, για το σύνολο του έργου του, το 1988.

Από το βιβλίο: " Η δική μου Αίγυπτος" -Συνομιλίες με τον Μοχάμεντ Σαλμάουι, αντιγράφω τα παρακάτω:

... Αναμφισβήτητα, ο Ναγκίμπ Μαχφούζ συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σύμβολα της γνώσης και της πνευματικής ακτινοβολίας που γέννησαν οι αραβικοί λαοί. Η γνώση (και η μάθηση) είναι από τους βασικούς άξονες στους οποίους στηρίζεται το έργο του.

Στα βιβλία του η γνώση αντιπροσωπεύει έναν από τους κύριους παράγοντες προόδου, εξέλιξης και ευτυχίας του ανθρώπου. Στο περιβάλλον των μυθιστορημάτων του, αυτός που έρχεται σε επαφή με τη γνώση μπορεί να έχει τη δύναμη να εξουσιάζει και το πεπρωμένο του, παρόλο που συχνά βρίσκεται αντιμέτωπος με την παράδοση.

Αντίθετα αυτόν που υστερεί σε γνώση, τον ξεπερνούν τα γεγονότα, μένει μόνος στην άκρη του δρόμου και ύστερα χάνεται.

.......................

Ερώτηση: Ποια είναι η ουσία της ζωής για σας;

Απάντηση: Η γνώση είναι ελλιπής, κυρίως στον τομέα της επιστήμης. Οι επιστήμονες γνωρίζουν πολλούς νόμους της φύσης, αγνοούν όμως την ουσία της, καθώς και τους λόγους της ύπαρξης.
.
...................

Ερώτηση: Θέλετε να πείτε, δηλαδή, ότι η άγνοια μας οδηγεί πάντα στη γνώση;

Απάντηση: Όχι απαραίτητα. Σε κάποιες περιπτώσεις η άγνοια είναι ταυτόχρονα και αφετηρία και τέρμα, όπως στην επιστημονική γνώση (με την έννοια ότι ο επιστήμονας δρα στη σφαίρα του ορατού).

Η αναζήτηση του σκοπού υπάγεται περισσότερο στον τομέα της φιλοσοφίας, παρά σ' αυτόν της επιστημονικής γνώσης.....

Η γνώση του νόμου της βαρύτητας μας επιτρέπει να πετάμε στους αιθέρες και να βουτάμε στο νερό. Η επιστήμη, όμως, δε δίνει απάντηση για την ουσία της βαρύτητας ούτε για τους λόγους ύπαρξής της.

Ερώτηση: Δεν εμπεριέχεται στη φιλοσοφία μεγάλο μέρος γνώσης, δεδομένου ότι ως επιστήμη πάντοτε αναζητούσε το νόμο των νόμων;

Απάντηση: Αυτό ήταν εφικτό την εποχή του Αριστοτέλη, όταν οι επιστημονικές γνώσεις ήταν ακόμα σχετικά απλές και οι φιλόσοφοι είχαν τη δυνατότητα να τις αφομοιώσουν όλες και,με βάση αυτές, να κάνουν παρατηρήσειςπου τους επέτρεπαν να τις συνταιριάσουν και να δημιουργήσουν την απόλυτη αλήθεια, πάνω στην οποία στήριζαν τη φιλοσοφία τους.

Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο σήμερα. Διότι η ιδέα του φιλοσοφικού συστήματος έχει χαθεί. Η φιλοσοφία περιορίζεται στο διαλογισμό σε έναν μόνο από τους άξονες της επιστήμης.
Η τελευταία φιλοσοφική αντίληψη που περιέκλειε και τους ανθρώπους και το σύμπαν ήταν ίσως του Χέγκελ. Μετά τον Χέγκελ, η επιστήμη πήρε τα ηνία και είπε στη φιλοσοφία: "Κάτσε στη θέση σου εσύ!"

................................... ....................

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

2009-11-11T15:42:00.007+02:00

Γεια σας!!

Από τη συλλογή ποιημάτων "Ποιήματα" του Πάμπλο Νερούντα και πιο συγκεκριμένα από το

Εσπερινό (Crepusculario) αντιγράφω το ποίημα:

ΤΟ FAREWELL ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΓΜΟΙ

Από τα βάθη του είναι σου, γονατισμένο,

ένα παιδί, θλιμμένο, όπως εγώ μας κοιτάει.

^^^

Γι' αυτή τη ζωή που θα κάψει στις φλέβες του

θα έπρεπε να δεθούν οι ζωές μας.

^^^

Γι' αυτά τα χέρια, παιδιά των χεριών σου,

θά 'πρεπε να σκοτώσουν τα χέρια μου.

^^^

Για τ' ανοιχτά του μάτια μεσ' τη γη

θα δω τα δικά σου δάκρυα μια μέρα.

^^^

Αγαπάω τον έρωτα των ναυτικών

που φιλάνε και φεύγουν.

^^^

Αφήνουν μια υπόσχεση.

Δε γυρίζουν ποτέ πια.

^^^

Σε κάθε λιμάνι μια γυναίκα προσμένει

οι ναυτικοί φιλάνε και φεύγουν.

^^^

Μια νύχτα κοιμούνται με το θάνατο

στο κρεβάτι της θάλασσας.

^^^

Αγαπάω τον έρωτα που μοιράζεται

σε φιλιά, κρεβάτι, ψωμί.

^^^

Έρωτας που μπορεί να είναι αιώνιος

και μπορεί να είναι φευγαλέος.

^^^

Έρωτας που θέλει ν' απελευθερωθεί

για να ξαναγαπήσει.

^^^

Έρωτας θεοποιημένος που πλησιάζει.

Έρωτας θεοποιημένος που φεύγει.

^^^

Δε θα συναντηθούν πια τα μάτια μου με τα μάτια σου,

δε θα γλυκαθεί πια μαζί με σένα ο πόνος μου.

^^^

Όμως όπου κι αν πάω, θα σηκώσω τη ματιά σου.

Κι όπου κι αν πας, θα σηκώσεις τον πόνο μου.

^^^

Ήμουνα δικός σου, ήσουνα δική μου, τι περισσότερο μαζί κάναμε

μια στροφή στο δρόμο όπου ο έρωτας πέρασε.

^^^

Ήμουνα δικός σου, ήσουνα δική μου. Εσύ θα είσαι εκείνου που σ'αγαπάει,

εκείνου που κόβει στον κήπο σου ό,τι έσπειρα εγώ.

^^^

Εγώ φεύγω. Είμαι θλιμμένος, όμως πάντα είμαι θλιμμένος.

Έρχομαι από τα μπράτσα σου. Δεν ξέρω προς τα πού πάω.

^^^

Απ' την καρδιά σου μου λέει αντίο ένα παιδί.

Κι εγώ του λέω αντίο.

^^^^^^

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

2009-11-06T17:01:00.005+02:00

Γεια σας!

Από τη συλλογή ποιημάτων του Πάμπλο Νερούντα: "Ερωτικά Ποιήματα" αντιγράφω το ποίημα:

Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου

στη θάλασσα πλάι, στο νησί.

Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,

ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

^^^^

Ίσως πολύ αργά

τα όνειρά μας ενώθηκαν

στο ύψος ή στο βάθος,

ψηλά σαν τα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος άνεμος,

κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.

^^^^

Ίσως το όνειρό σου

απομακρύνθηκε απ' το δικό μου

και στη σκοτεινή θάλασσα

με αναζητούσε

όπως πριν

όταν ακόμα δεν υπήρχες,

όταν χωρίς να σε διακρίνω

έπλεα στο πλευρό σου,

και τα μάτια σου γύρευαν

αυτό που τώρα

-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό-

σου προσφέρω απλόχερα

γιατί είσαι το κύπελλο

που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

^^^^

Κοιμήθηκα μαζί σου

όλη τη νύχτα που

η γη η σκοτεινή γυρίζει

με ζωντανούς και πεθαμένους,

κι όταν ξύπνησα στα ξαφνικά

μες στο σκοτάδι

το χέρι μου είχα γύρω από τη μέση σου.

Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος

μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

^^^^

Κοιμήθηκα μαζί σου

και μόλις ξύπνησα το στόμα σου

βγαλμένο απ' το όνειρό σου

μου έδωσε τη γεύση της γης,

του θαλασσινού νερού, των φυκιών,

του βυθού της ζωής σου,

και δέχτηκα το φιλί σου

μουσκεμένο από την αυγή

σαν να μου ερχόταν

από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.

**********

ΠΟΙΗΣΗ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

2009-11-05T22:21:00.007+02:00

Γεια σας!

Ποίημα του ετερώνυμου Άλβαρο ντε Κάμπος. Είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα που επινόησε ο Φερνάντο Πεσσόα, από πολύ μικρή ηλικία...

Ο Φερνάντο Πεσσόα γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 13 Ιουνίου 1888. Από οκτώ μηνών ενδιαφέρεται ήδη για τα γράμματα του αλφαβήτου. Στα τέσσερά του αρχίζει να γράφει.

Όλα τα ερωτικά γράμματα είναι γελοία.

Δε θα ήταν ερωτικά γράμματα αν δεν ήταν γελοία.

^^^^

Στον καιρό μου έγραψα κι εγώ γράμματα ερωτικά,

Όπως κι οι άλλοι,

Γελοία.

^^^^

Τα γράμματα τα ερωτικά, αν έρωτας υπάρχει,

Πρέπει γελοία να είναι.

^^^^

Μα στην πραγματικότητα,

Μόνο εκείνοι που ποτέ δεν έγραψαν

Γράμματα ερωτικά

Είναι γελοίοι.

^^^^

Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω

Τότε που έγραφα γράμματα ερωτικά

Χωρίς να σκέφτομαι

Πόσο γελοία είναι...

^^^^

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα

Μόνο οι αναμνήσεις μου

Από τα ερωτικά γράμματα αυτά είναι γελοίες.

^^^^

(Όλες οι πολυσύλλαβες οι λέξεις,

Μαζί με απροσμέτρητα αισθήματα,

Είναι γελοίες φυσικά.)

^^^^

21-10-1935

ΠΟΙΗΣΗ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

2009-11-03T13:38:00.005+02:00

Γεια σας!

Ένα ποίημα του Φερνάντο Πεσσόα

Τέσσερις Ωδές

Να θέλεις λίγα: θα τα έχεις όλα.

Τίποτε να μη θέλεις: θα είσαι ελεύθερος.

Ο ίδιος ο έρωτας που νιώθουν

για μας, μας απαιτεί, μας καταπιέζει.

***

Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ακέραιος: Τίποτε

δικό σου να μην υπερβάλλεις ή να μη διαγράφεις.

Να είσαι όλα σε κάθε πράγμα. Να βάζεις όσα είσαι

και στο ελάχιστο που κάνεις.

Έτσι σε κάθε λίμνη ολόκληρη η σελήνη

λάμπει, γιατί ζει ψηλά.

***

Αναρίθμητοι ζουν μέσα μας,

Αν σκέφτομαι ή αν νιώθω, αγνοώ

Ποιος μέσα μου σκέφτεται ή νιώθει.

Είμαι μονάχα ο τόπος

όπου νιώθουν ή σκέφτονται.

***

Έχω περισσότερες από μία ψυχές.

Υπάρχουν περισσότερα εγώ απ' το ίδιο το εγώ μου.

Υπάρχω ωστόσο

αδιάφορος για όλους,

τους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω.

***

Οι διασταυρωμένες παρορμήσεις

όσων νιώθω ή δε νιώθω

Πολεμούν μέσα σ' αυτόν που είμαι.

Τις αγνοώ. Τίποτε δεν υπαγορεύουν

σ' αυτόν που γνωρίζω ότι είμαι: εγώ γράφω.

***

Ο θεός Παν δεν πέθανε,

σε κάθε κάμπο που δείχνει

στα χαμόγελα του Απόλλωνα

τα γυμνά στήθη της Δήμητρας-

αργά ή γρήγορα θα δείτε

να εμφανίζεται εκεί

ο θεός Παν, ο αθάνατος.

***

Όχι δε σκότωσε άλλους θεούς

ο θλιμμένος Χριστιανός θεός.

Ο Χριστός είναι ένας ακόμη θεός,

ίσως ένας που έλειπε.

Ο Παν συνεχίζει να δίνει

τους ήχους απ' τον αυλό του

στ' αυτιά της Δήμητρας

που καμαρώνει στους κάμπους.

***

Οι θεοί είναι οι ίδιοι,

πάντοτε λαμπεροί και γαλήνιοι,

γεμάτοι από αιωνιότητα

και περιφρόνηση για μας,

φέρνοντας τη μέρα και τη νύχτα

και τις χρυσαφένιες σοδειές

όχι για να μας δώσουν

τη μέρα και τη νύχτα και το στάρι

μα για άλλον και θείο

τυχαίο σκοπό

**** **** ****